Μαέστρος

Μαέστρος

Αερικό του ορεινού κι ατέλειωτου χορού,
ασφάλτινος ο δρόμος ζωντανεύει·
εκεί που κατευθύνεται το διάβα του καιρού,
στου άπειρου τ' απέραντα ερέβη.

Κουβέρτα εβένινη νυχτός και πέταγμα του νού,

των φύλλων αγκαλιά τον σαβανώνει
που γίνονται αλλόκοτη υπόσχεση κενού,

ο βρυχηθμός της μηχανής, παγώνει.

Ιδανική χορεύτρια σε χρόνια αντικρινά
ωδή συγγράφει στης ζωής την άκρη
της πρωτινής αντάμωσης φορά τα γιορτινά,
και άνθηρα στου άνεμου το δάκρυ.

Και ο χορός τους λέγεται το τάνγκο του καιρού
επιταχύνουνε κι η νύχτα φεύγει
ασπάζονται τις αστραπές, στην άκρη τ' ουρανού
κι η θαλπωρή της μοναξιάς τούς στέργει.

Οριακά, στα κόκκινα, ηχεί η μουσική
τετράχρονης στον παγωμένο δρόμο
βουνίσιο οδόστρωμα, των άστρων εθνική,
πια της ζωής του καταπάτησε το νόμο.

Ω! Πόσο τέλεια χορεύει κι είναι χθες,
μαέστρος, στροβιλίζεται στο χιόνι·
κι ακολουθεί του ουρανού, ιδανικές τροχιές
καθώς το πεπρωμένο του ανυψώνει.

Copyright 2015-01-16, G. Venetopoulos, All rights reserved

(Iambic 14/11 syllables verse)

Μαέστρος 

Το ρόδο

Το ρόδο

Το ρόδο στον καθρέφτη μου, αγκαθερή πορφύρα,

το χρώμα στάζει ρυθμικά, τους όρκους που δοθήκαν,

μοναχική σε διάσταση, πελάγου σημαντήρα,

με τις σταγόνες της βροχής, για πάντ' αγαπηθήκαν.

Περαστικοί οι άνεμοι από μακρυά φυσάνε,

πετούν με τα φαντάσματα σε δάση και λειμώνες,

στεφανωτά με χαιρετούν κι αθώρητα τραβάνε

για του Απρίλη τ' άβατα, ακάνθων αλγηδόνες.

Και αναγγέλλουν άταχτα αυτά που νύχτες φκιάσαν

με άμετρη την προσλαλιά από το περασμένα

για στίχους μόν' ανείπωτους, μάτια που δεν γελάσαν,

και του βοριά αναθήματα, πούν' της ψυχής ταγμένα.

Το πορφυρό του μήνυμα, σε νοητές διαστάσεις,

του σμήνους παίρνει τη μορφή, πτηνών που ταξιδεύουν,

γιατί όσων πέταξαν και πάν στα πέρατα της πλάσης,

τα σχέδια των δεκαοχτώ, για πάντα αληθεύουν.

Μοναχικό το φέγγος του, στο βάθος του καθρέφτη,

αργά περνά από τ' άνθηρα της νύχτας κι αλαργαίνει

σταγόνες ρέουν της βροχής, του σκοταδιού της ξέφτι,

στον αργαλειό τό μούχρωμα, η τρίτη μοίρα υφαίνει.

© 2015-04-10, G. Venetopoulos, All Rights Reserved

(Iambic decapentasyllabic verse)

Το Ρόδο 

Six empty shells

Six empty shells

The sun was blinding as she stared aside,
he walked the distance to adjoin his fate,
a swirling, laughing wind began to slide
and jokingly their lives to desecrate.

Despite the heat, he wore the tailored suit
of color black; beneath the Stetson's shade
his stare was sweeping the contacting butte,
with dusty ghosts to mime an odd charade.

Replacing the six empty shells he turned
to see her worried glance beyond the blooms,
that innocent, embellished unconcerned
the recklessness of braves aside their tombs.

The Smith and Wesson forty-fours, then, bucked,
she knew the blooming noon was ending fast
and nothingness neglected to obstruct
what fates adjudicated to recast.

She saw the copper shells to fall in dust;
monochromatic synthesis and hues
of sunset were blurring in the gust
that whirling sang their lonesomeness and blues.

Beyond the turnpike, where the roads converge
a flock of crows was messaging the tale,
the spinning wind was bringing up their dirge,
on the deserted Arizona trail.

© 2014-08-24, G. Venetopoulos, All Rights Reserved

(Iambic pentameter)

Six Empty Shells 

Her Soul, the Sea (The Ship)

 

Her Soul, the Sea (The Ship)

The shadows deigned in precise sequence
where skylines have conducted fore the ship,
its blackened sight to boss the thought and sense
of sailors that imagined its long trip.

The Northern wind was cutting like a knife,
injurious, its messages behowled,
equilibrating on the brink of life
of the foregone to seas, the thinking prowled.

The ship's black smoke ascended to the skies
from supercilious tall funnels, smog,
bestowing sacrificial offing size
to sovereign Gods that lived inside the fog.

The tidal and enshrouding foaming spills,-
advanced the dusk, advanced the bawling horn's
unearthly sounding out; the flowing rills
retracted in the sea its crying mourns.

In front of us, the ship's displacement thrilled
approaching, so, magnificent the moors;
Her Soul, the Sea, her eulogy instilled
inside our minds and souls, where faith adjures.

Pristine the sea, baptized the scene in depths
where psyches stay in canted-over keels,
deceptive were the reasoned-out percepts,
infused where catastrophe conceals.

The night descended when the ship's steel gaze
examined curious and measured me,
proposing wedlock and a fate of blaze,
my competence, demanding, in the sea.

Across the Straits, young lady Sadness kissed
with ripping cold my twenty years and eyes,
resembling Her Soul, the Sea, amidst
the Northern winds that howled and my demise.

© 10-15-2013 G. Venetopoulos, All Rights Reserved
(Iambic Pentameter)

Her Soul, The Sea (The Ship)

Lady A. On The Meadowland

Lady A. On The Meadowland

The lady walks upon the meadowland
composing a romantic pentameter twixt
the sovereign trees, meantime the zephyr sound
and her Iambic knitting intermix. 

So amorous, she paces on the ground,
where gracefully the butterflies romance,
divine her inspiration, in command,
requires in verse the nature's élégance.

Her carefree doggy jumps around the trees
and blithely at the insects laughs and woofs,
the bees encounter blooms inside the breeze
and harvest nectar nighly and aloof.

Whate'er the maiden's inspiration forms
disperses round the flowers and the trees,
the dreamy pentameter, hence, transforms
to abstract lines the buzzing bees appease.

"Woof hither not, ungrateful doggy mine,
my lines' last syllables repose unstressed;
while thou art dancing round the blooms and pines,
I'll miss the deadline of the Greek's contést.

Apollo, bless my metered création
and countenance me as thy designee
while I pronounce my heart's déposition
to be perpetually thy devotee."

© 2015-02-01, G. Venetopoulos, All rights reserved
(Iambic pentameter)

Winter Maids

     Winter Maids

The twilight lingers in the sky

as foliage turns to dusky eaves,

in silence spreads befogging spry,

a quilt of white, his mind deceives.

Thus, sleep enfolds the white surrounds,

this time of dusk that forwards lies,

the aptitude of night abounds,

whate'er has leaned on skylight, dies.

The drizzle drops upon his scripts

as street lights blink their yellow tears,

the winter maids have sealed their lips

to glide on frozen lake frontiers.

Amid the snowflakes laugh and cry

while silent snow forever falls,

so picturesque in dusk and wry

defies in woods his voice and calls.

Uncounted drops in darkness blend,

conceived answers drift and rule,

lighthearted laughs in air extend

inside the snow's betrothing tulle.

© Giorgio A.V. 2015-08-08, All rights reserved

(Iambic tetrameter)

Μουγγό σκυλί

 
Μουγγό σκυλί

Θολή στο γκρίζο στέκεται, φιγούρα στη βροχή
χωρίς γι' αυτό μια αφορμή, τυχαία θάν' η αιτία,
στο δρόμο μου ξεχάστηκε, βουβά, χωρίς φωνή,
πικρό σκυλί μ' ακολουθεί, γιά μου ζητά φιλία.

Σιμώνει και οσφραίνοντας, αθόρυβα, μουγγά
στυλώνει μεσ' στα μάτια μου το καρβουνίσιο βλέμμα
κι εγώ θαρρώ μπαρκάραμε στο χρόνο, δυό στοιχειά
κι η βάρκα κλυδωνίζεται στου Αχέροντα το ρεύμα.

Καθώς ποτάμια τρέχουνε, κελαρυστά νερά
απ' τις πλαγιές του Υμηττού και πάνε κατά κάτου,
αγάλλιαση με κυβερνά, κι απόκοσμη χαρά
μα και γροικώ του κεραυνού το κάλεσμα θανάτου.

Μουγγό σκυλί μ' ακολουθεί, στην άσφαλτο, σιμά,
νομίζω πως με νοιάζεται ή τάχ' αναρωτιέται
καθώς οι βρόχινες ριπές, χορεύουν ρυθμικά
μα και καλούν από ψηλά, αυτόνε που αρνιέται.

Θαμπή και μπλάβα η βρόχινη γραμμή του ουρανού
διάχυτο σκιαγραφεί, χορό που με στοιχειώνει
κι ακούγεται το χτύπημα, μακρυά του κεραυνού
σαν το σφυρί του μάστορα που φέρετρο καρφώνει.

© 12-18-2014, G. Venetopoulos, All Rights Reserved
(Iambic 14/15syllabic verse)

 
  

Ακταιωρός (1η έκδοση)

Ακταιωρός

Στη θάλασσα ξεμάκραιναν, τα σήμαντρα χτυπούσαν,

ο ήχος έφθινε μακρυά, της στεριανής γιορτής,

τα γλαροπούλια έκρωζαν, καθώς ψηλά πετούσαν

Φθινόπωρο 'ταν τ' ουρανού, και έβρεχε στη γής.

Της καταιγίδας άγγελος, στης άβυσσου το δρόμο,

απάνω στροβιλίζονταν, σε ξέφρενο χορό·

δρολάπι ΄ρθε του θάνατου, κι ο πελαγίσιος νόμος

τους έφερε αλαργινή, μουχρή ακταιωρό.

Τα κέρινά τους πρόσωπα στης νύχτας την κορνίζα

εξαυλώθηκαν αργά στο λιγοστό της φως

σ' εωθινή 'σως έφτασαν, ακτή μαύρη και γκρίζα

και πάλι ίσως γίνανε βροχή και ουρανός.

© 2015-02-03, G. Venetopoulos, All rights reserved

(Alternative lines of

Iambic decapentasyllabic / Iambic heptameter verse)

Ακταιωρός 

Peppermint Pigs

Peppermint Pigs

They come and go uncalled and bold
beseech in souls folklore regards
narrate and jive in piggy-bars

conglomerate in fuzzy mold.

The flying pigs behind the clouds,

invite the souls, deceive and pose,

deceive, perplex as heavens close,

foreboding smiles, assessed in shrouds.

Abstemious our lives in caves,

we reached the stars, proffered pigs lifts,

peppermint's scent in festal drinks

and purgatory dancing raves.

The polished pig-os skate on ice,

in triple axles show their class,

perfumed fandango ladies pass

to deep inhale their minty spice.

In Pigoletto, dukes and blokes

galant, attend Pigilda's quests

saltating dance, expressing jests

and spryly bow to charm and coax.

Recurrent prosody we shared,

fresh chicken eggs and fashion trends,

our abstract heartbeat so, amends

the groovy pigs that were ensnared.

© G. Venetopoulos, 2015-08-17 All rights reserved

(Iambic tetrameter)

Peppermint Pigs