Το σκιάχτρο

Το σκιάχτρο

Μακρυά, στην άκρια του κάμπου εστήθη,
ψιλό χιονόνερο και μαύρο ορνίθι,
πιερότοι ρήτορες δημαγωγούσαν,
σκυλιά οσφραίνουνταν και αλυχτούσαν.

Τα νέφη έφευγαν, πραματευτάδες,
τριγύρα χόρευαν αριές νιφάδες
υποστηρίζοντας την αδειοσύνη,
του σκότους τ' άπλωμα, και την οδύνη.

Φωνές καλούσανε, βαθειά στα δάσα
με τρόμπες, κύμβαλα και κοντραμπάσα
μορφές που πέταγαν, χαμογελούσαν
και μόνο ανάλαφρα, στη γη πατούσαν.

Ομίχλες ήτανε ετούτοι, τάχα,
του δάσου πνέματα ή σκιές μονάχα;
Στο σκιάχτρο κάθησε μονό κοράκι
τα δέντρα στέκουνταν - χωροφυλάκοι.

Ω! Πόσο άξιο το σκιάχτρο εφάνη
στα δάσα απέναντι και το μεϊντάνι
σανίδια αφρόντιστα και σκεβρωμένα
μανίκια που έχασκαν κουρελιασμένα.

2016-03-03 © G. Venetopoulos, All rights reserved
(Ιαμβικός ενδεκασύλλαβος)

Ουρλιάζει ο λύκος

Ουρλιάζει ο λύκος

Μονάχος λύκος, απλωμένη καταχνιά, 6
Σκιά του δάσους, τον κοιτάζεις σιωπηλή, 6
μορφές απλώνεις, πλησιάζεις τη βραδυά 6
στου λύκου την απέραντη κραυγή. 5

Ομίχλη - θρόισμα – φωνή σ’ απανεμιά, 6
εβένινη φρεγάτα μ' ανοιχτά ιστία 6.5
Τα άσπρα πέπλα της, τυλίγουν την καρδιά, 6
της άβυσσου αρχαία ελεγεία. 5.5

Μονάχοι λύκοι, στην ομίχλη οι φτωχοί, 6
του ουρανού παιδιά, στα άστρα τραγουδούν,  6
της νύχτας γίνετ' η κραυγή τους προσευχή  6
καθώς τα δέντρα τους ξεπροβοδούν. 5

Ουρλιάζει ο λύκος, στου ορίζοντα την άκρη  6.5
του δάσους πνεύμα στο σκοτάδι κατοικεί,  6
χειμώνας τύλιξε τον χρόνο του με δάκρυ,  6.5
σαν κάλεσε με ύλη και ψυχή.  5

Ουρλιάζει ο λύκος και στρατεύεται η βραδυά  6
φωνή προς τους θεούς, στων άστρων τον βωμό,  6
μορφή στο πέρασμα, του λόγγου σκοτεινιά  6
απλώνει την ομίχλη γι' αγιασμό. 5

Ουρλιάζει ο λύκος στρέφοντας στ' αστέρια  5.5
τα μάτια του, μιλώντας στο φεγγάρι,  5.5
γυμνά κλαριά υψώνονται σα χέρια,  5.5
η ομίχλη αφήνει στη φωνή του αχνάρι.  5.5

Ουρλιάζει ο λύκος στο σκοτάδι του Φλεβάρη.  6.5
τ' αστέρια κρέμονται, καντήλια ασημιά,  6
μετάξινο το πέπλο της νυχτός θα πάρει  6.5
με την κραυγή όσα χωρούν στην ερημιά.  6

2016-01-28, © Georgios Venetopoulos, All rights reserved
(Iambic verse)
 
Πρώτη έκδοση: Απρίλιος, 2002

Τζιμ Μπουρδάν (Σαράντα ανεμόπλοια)

Τζιμ Μπουρδάν (Σαράντα ανεμόπλοια)

Ο κόμης Τζιμ Μπουρδάν, μεγάλος οικονομολόγος 15
και παις άρίφνητου σογιού πολιτικών, 12
ησθάνθη πως θα έπρεπε τον αριθμό ν' αυξήση 15
των διορισμένων, στο δημόσιο, αυλικών. 12

Δεν ήτο, ούτως, δυνατόν, η επιστημονικότης,
στα πρωινάδικα και σ' άλλες εκπομπές,
να μην λαλεί αράδα, δια στόματος του κόμη,
καθώς εδήλωνε "δις ιζ μάι κουραμπιές".

"Θα φτιάξω σοκολάτες από κόλλυβα", απεφάνθη
"λαικόστ μπλουζάκια και μπουφάν από χαλβά
καθάπερ, ψηφοφόροι μου, ραντίστε με με άνθη
πριχού χορέψουμε μαζί καρσιλαμά".

Αγάλι-αγάλι ήρθε η γιορτή των Χριστουγέννων
ο ήλιος έλαμπε στη γη των διορισμών,
αυτών που επονείδιστα ελάβωσαν την χώρα
των φιλοσόφων κι όλων των επιστημών.

Ο Τζίμ Μπουρδάν, ακάθεκτος, ψηλά από το μπαλκόνι,
εχαιρετούσε τους περαστικούς ασβούς,
τους ιπποπόταμους που χασμουριόντουσαν στο δείλι
υπολοιπόμενους, βλαμμένους και ζαβούς.

Σαράντα ανεμόπλοια πετούσανε κεφτέδες,
κολοκυθάκια, μπριγιαντίνη, σαραγλί,
στους τοίχους μαύρα σχήματα γραφόντουσαν με σπρέι
ωσάν τ' αλόγατα του Σαλβατόρ Νταλί.

2015-12-25, © G. Venetopoulos, All rights reserved
(Ίαμβος 15/12 συλλαβών)

Iron Brims

Iron Brims

I knew the dancing drops on glass, at night
and how dispersing is their icy sting;
the Northern ranges' snowstorms cling
amid December grays and our hindsight.

The beacon beamed inside its ebon frame;
the maiden's song returned to years before
our ancestors have drowned linking o'er
unending scopes; pristine her ancient name.

I saw the orchard, in the distance, ebonize,
along the windy wharf and foamy coast,
my soul's betrothment and imperfect host
where spinning, versing in the wind advice.

The maiden's pass is grooming my recall
and, ceremonially, attends the fair,
the falling mizzle dances on glassware
impermanent the passage of her Sol.

The marginal instructions - academes,
that blurry beckon, blinking smiles
we, freighter sailors, have become exiles
to celebrate upon the iron brims.

Descending light and westward flare
dethaws her image yon horizon's lines
- erstwhile my life submerged in brines
and her evanescent celestial stare.

© 05-25-2013, G. Venetopoulos, All Rights Reserved
(Iambic pentameter)

Γοργόφτερος θαλασσαϊτός

Γοργόφτερος θαλασσαϊτός

Σαν φώτισε αγαληνά ο ήλιος τ' ακρογιάλι, 15

στον μακρινό ορίζοντα εστίασε το βλέμμα,

αθόρυβ' από την αχλύ του πρωινού προβάλαν

οι θαλερές γαλέρες των κουρσάρων. 11

Πολλάκις λεηλατήθηκε τ' ακριτικό νησί του

γι' αυτό εξεθηκάρωσε ατσάλινη λεπίδα·

σφυρήλατ' ήταν στη φωτιά από παλιούς τεχνίτες

και ύψωσε του τάγματος το βάνδο.

Της θάλασσας τα πνέματα περνούσαν από πάνω,

τα γλαροπούλια έκρωζαν, το κύμα εφλοισβούσε,

μονάχος του εστέκουνταν, η αύρα τον φυσούσε

στ' απόμακρο της χώρας ακρογιάλι.

Ολόγυρά του ένοιωσε, μαζεύουνταν προγόνοι,

οπλίτες και κατάφρακτοι που πέσαν πολεμώντας

Βυζαντινοί αθάνατοι ξεπρόβαλαν ξιφήρεις

απ' τ' αστροκέντητο της Περσεφόνης.

Γοργόφτερος θαλασσαϊτός εφόρμησε στη μάχη

στον άνεμο θερίζοντας, μονάχος ευλογήθη,

με λιόδεντρου αντίδωρο μετάλαβε πορφύρα,

σαν ήλιος, στα μεσούρανα εκλήθη.

© G. Venetopoulos 2015-11-12, All rights reserved

(Iambic 3x15/11 syllable verse)

Archangel

Archangel

I sensed the dance of clouds and windy drawls,
the moving marionettes of moonlight,
ideally it cleared the shades of souls
to intersect our solitude, forthright.

The dusk descended when 'Archangel' crossed
the sight of island men, a gliding wraith
and huge the blackened ship's displacement boss'd
the mariners' astounded stares and faith.

Monotonous the bagpipes led to trance, 
autonomous the ship's insistent horn
invited us to some besotting dance
the ship regaled; unearthly song and mourn.

We danced inside the rain while ghostly pipes
entwined with the sea's baptismal notes,
- betrothal waved the blue and white flag stripes,
- like coffins moved around the wooden boats.

Embarked, we, upon the ship, erelong,
to sail infinity in ocean brines,
although the Sirens with their cradle-song,
the Hades' treated us, communion wines.

© 05-14-2013, G. Venetopoulos, All Rights Reserved
(Iambic pentameter)

Down by the river's banks

Down by the river's banks

The foliage dithers by the side
of Acheronian river,
as Roxanne journeys in her sleep,
along the lithesome streamers
with ruptured flags to wave above
the shakiness of blossoms
and down its coursing path with souls
of lovers gone and dreamers.

Symbolic is the Eagle's flight
above the battle winners
of Alexander's phalanxes,
most glorious 'mid mortals
and it becomes the flaming pyre
that purifies on altars
the braves who passed across the Styx,
the Hades' iron portals.

"Protect him deities of night,
Morpheus send my message,
cause he should not stare at the sun
on Babylon's west entrance
I hark to wind, that passes mid
the ferryman's black cordage
and marries those who search across
their everlasting romance."

The maiden's song had tranced him by
the silver stream's embankment
and to the skylines followed him,
along the nightly orchard
that spreads beyond the stills of time
the night's ebonic garment
and with her lonesomeness amass,
secluded tho' engaged.

Intangible, she lifted high,
above the efflorescence,
therefore she wore, beyond her life,
betrothal ringing golden;
with him she slept in cotton mists,
aboard the ship of voidance
monotonous her windy songs,
their trip of e'er to broaden.

© 23-04-2015, G. Venetopoulos, All Rights Reserved
(Iambic decapentasyllabic verse)

Notre Dame Marion

Notre Dame Marion

She thought of all details the Mistral sweeps

the tears she shed that night atop the deck;

how beautiful it was to bear her dreams

but why the heavens have induced the wreck?

For ten odd months the messages received,

the scent of ports brought in, so to inform

but near Alaska, Bering Strait, bereaved

the ship had spent her masts, in waves and storm.

The Mistral spoke that night, 'the ship was split',

and then he was with her, in waxen light;

he smiled - she guessed he knew naught of it;

how was his smile angelical and bright!

He kiss'd her face (or so she thought), and hair

and then he sail'd away, in her belief,

atop the tides on his departing fare,

on moors she laughed to conjure the grief.

On Aleutians snows today and slow,

'Notre Dame Marion' advances on the tide;

atop the deck are standing in faint glow,

two ghosts that conn the ship on ether's glide.

© G. Venetopoulos 2012-01-09, All Rights Reserved

(Iambic pentameter)

Notre Dame Marion

Marmalade Upon The Bread

Marmalade Upon The Bread

Marmalade upon the bread   7

- yet not there alone -   5

tempts the birds to taste the spread

search the unbeknown.

Stood before them, overwrought,

- Poetry and Art -

clever efforts led to naught

sweetness to impart.

© 2015-04-07, G. Venetopoulos, All Rights Reserved

(Trochaic verse 7/5)

Marmalade Upon The Bread 

Μαέστρος

Μαέστρος

Αερικό του ορεινού κι ατέλειωτου χορού,
ασφάλτινος ο δρόμος ζωντανεύει·
εκεί που κατευθύνεται το διάβα του καιρού,
στου άπειρου τ' απέραντα ερέβη.

Κουβέρτα εβένινη νυχτός και πέταγμα του νού,

των φύλλων αγκαλιά τον σαβανώνει
που γίνονται αλλόκοτη υπόσχεση κενού,

ο βρυχηθμός της μηχανής, παγώνει.

Ιδανική χορεύτρια σε χρόνια αντικρινά
ωδή συγγράφει στης ζωής την άκρη
της πρωτινής αντάμωσης φορά τα γιορτινά,
και άνθηρα στου άνεμου το δάκρυ.

Και ο χορός τους λέγεται το τάνγκο του καιρού
επιταχύνουνε κι η νύχτα φεύγει
ασπάζονται τις αστραπές, στην άκρη τ' ουρανού
κι η θαλπωρή της μοναξιάς τούς στέργει.

Οριακά, στα κόκκινα, ηχεί η μουσική
τετράχρονης στον παγωμένο δρόμο
βουνίσιο οδόστρωμα, των άστρων εθνική,
πια της ζωής του καταπάτησε το νόμο.

Ω! Πόσο τέλεια χορεύει κι είναι χθες,
μαέστρος, στροβιλίζεται στο χιόνι·
κι ακολουθεί του ουρανού, ιδανικές τροχιές
καθώς το πεπρωμένο του ανυψώνει.

Copyright 2015-01-16, G. Venetopoulos, All rights reserved

(Iambic 14/11 syllables verse)

Μαέστρος 

Six empty shells

Six empty shells

The sun was blinding as she stared aside,
he walked the distance to adjoin his fate,
a swirling, laughing wind began to slide
and jokingly their lives to desecrate.

Despite the heat, he wore the tailored suit
of color black; beneath the Stetson's shade
his stare was sweeping the contacting butte,
with dusty ghosts to mime an odd charade.

Replacing the six empty shells he turned
to see her worried glance beyond the blooms,
that innocent, embellished unconcerned
the recklessness of braves aside their tombs.

The Smith and Wesson forty-fours, then, bucked,
she knew the blooming noon was ending fast
and nothingness neglected to obstruct
what fates adjudicated to recast.

She saw the copper shells to fall in dust;
monochromatic synthesis and hues
of sunset were blurring in the gust
that whirling sang their lonesomeness and blues.

Beyond the turnpike, where the roads converge
a flock of crows was messaging the tale,
the spinning wind was bringing up their dirge,
on the deserted Arizona trail.

© 2014-08-24, G. Venetopoulos, All Rights Reserved

(Iambic pentameter)

Six Empty Shells 

Well, I declare

Well, I declare

On artful prints her beauty dwelt

diffused in haze, a pristine bloom,

ethereal her figure svelte

and French perfume.

Well I declare, her love I sought,

unplaced on canvas her response

so diffident her stare and thought,

of renaissance.

Alike a dancing muse she stepped,

her graciousness a veil of night,

caressing wave, the shoreline swept

her smiling bright.

Upon the sands she coasted then,

of Springtime incandescent beam,

an everlasting red cayenne

and fervent dream.

A classic arts connoisseur,

well I declare, my reddened rose,

I yippee yipped with spree and spur

and kissed her nose. :)

© 2014-09-06, G. Venetopoulos, All Rights Reserved

(Iambic tetrameter - Iambic dimeter)

Her Soul, the Sea (The Ship)

 

Her Soul, the Sea (The Ship)

The shadows deigned in precise sequence
where skylines have conducted fore the ship,
its blackened sight to boss the thought and sense
of sailors that imagined its long trip.

The Northern wind was cutting like a knife,
injurious, its messages behowled,
equilibrating on the brink of life
of the foregone to seas, the thinking prowled.

The ship's black smoke ascended to the skies
from supercilious tall funnels, smog,
bestowing sacrificial offing size
to sovereign Gods that lived inside the fog.

The tidal and enshrouding foaming spills,-
advanced the dusk, advanced the bawling horn's
unearthly sounding out; the flowing rills
retracted in the sea its crying mourns.

In front of us, the ship's displacement thrilled
approaching, so, magnificent the moors;
Her Soul, the Sea, her eulogy instilled
inside our minds and souls, where faith adjures.

Pristine the sea, baptized the scene in depths
where psyches stay in canted-over keels,
deceptive were the reasoned-out percepts,
infused where catastrophe conceals.

The night descended when the ship's steel gaze
examined curious and measured me,
proposing wedlock and a fate of blaze,
my competence, demanding, in the sea.

Across the Straits, young lady Sadness kissed
with ripping cold my twenty years and eyes,
resembling Her Soul, the Sea, amidst
the Northern winds that howled and my demise.

© 10-15-2013 G. Venetopoulos, All Rights Reserved
(Iambic Pentameter)

Her Soul, The Sea (The Ship)