Σε οικτίρω κουλτούρα

Σε οικτίρω κουλτούρα

Μελανά τα κοράκια πετάνε ψηλά
πάνω απ' όλους εμάς, διαγράφουν τροχιές,
καλικάτζαροι άδουν μισο-κουζουλά
ημιόνων κελεύσματα στο διηνεκές.

Πιερότοι πηδούν στα σαμάρια με βιά,
τα αγλήγορα ζα που γκαρίζουν, κεντούν
και στο στόμα πτωχών, αχνιστή κακαβιά
με γεμάτες κουτάλες κι ακρίβεια πετούν.

Οι πτωχοί όλοι χάσκουν, πεινάλες, λεροί
κι η ψαρόσουπα είν' η απάντηση αυτών
στα μουλάρια που κάθουνται, φανταχτεροί,
και φορούν το καπέλο του Ναπολεών.

Καραγκιόζη διδάσκονται κόρες Λυδών,
μετανάστες και δήθεν ξανθές ενζενί,
του Πικάσο κυρές της παλιάς Αβινιόν
σουλατσάρουν στα μάρμαρα του Διγενή.

Τραγουδούν οι τρανζίστορες λολιτικά,
δίχως πρόγραμμα, γνώσεις και μ' άδειο το νου,
άσπρες γάτες Αγκύρας, σκυλιά Αφγανά
βγάζουν βόλτα μαζί, ξεκαπίστρωτα γκνού.

Σε οικτίρ' ώ κουλτούρα διεθνιστική,
υπηρέτες ζητιάνων οι νέοι θα γενούν,
με χιλιάρες θα τρέχουνε στην Εθνική
να προλάβουν τα φώτα προτού πια σβηστούν.

2016-03-19,
© G. Venetopoulos, All rights reserved
(Anapestic tetrameter)

Τζιμ Μπουρδάν (Σαράντα ανεμόπλοια)

Τζιμ Μπουρδάν (Σαράντα ανεμόπλοια)

Ο κόμης Τζιμ Μπουρδάν, μεγάλος οικονομολόγος 15
και παις άρίφνητου σογιού πολιτικών, 12
ησθάνθη πως θα έπρεπε τον αριθμό ν' αυξήση 15
των διορισμένων, στο δημόσιο, αυλικών. 12

Δεν ήτο, ούτως, δυνατόν, η επιστημονικότης,
στα πρωινάδικα και σ' άλλες εκπομπές,
να μην λαλεί αράδα, δια στόματος του κόμη,
καθώς εδήλωνε "δις ιζ μάι κουραμπιές".

"Θα φτιάξω σοκολάτες από κόλλυβα", απεφάνθη
"λαικόστ μπλουζάκια και μπουφάν από χαλβά
καθάπερ, ψηφοφόροι μου, ραντίστε με με άνθη
πριχού χορέψουμε μαζί καρσιλαμά".

Αγάλι-αγάλι ήρθε η γιορτή των Χριστουγέννων
ο ήλιος έλαμπε στη γη των διορισμών,
αυτών που επονείδιστα ελάβωσαν την χώρα
των φιλοσόφων κι όλων των επιστημών.

Ο Τζίμ Μπουρδάν, ακάθεκτος, ψηλά από το μπαλκόνι,
εχαιρετούσε τους περαστικούς ασβούς,
τους ιπποπόταμους που χασμουριόντουσαν στο δείλι
υπολοιπόμενους, βλαμμένους και ζαβούς.

Σαράντα ανεμόπλοια πετούσανε κεφτέδες,
κολοκυθάκια, μπριγιαντίνη, σαραγλί,
στους τοίχους μαύρα σχήματα γραφόντουσαν με σπρέι
ωσάν τ' αλόγατα του Σαλβατόρ Νταλί.

2015-12-25, © G. Venetopoulos, All rights reserved
(Ίαμβος 15/12 συλλαβών)

Down by the river's banks

Down by the river's banks

The foliage dithers by the side
of Acheronian river,
as Roxanne journeys in her sleep,
along the lithesome streamers
with ruptured flags to wave above
the shakiness of blossoms
and down its coursing path with souls
of lovers gone and dreamers.

Symbolic is the Eagle's flight
above the battle winners
of Alexander's phalanxes,
most glorious 'mid mortals
and it becomes the flaming pyre
that purifies on altars
the braves who passed across the Styx,
the Hades' iron portals.

"Protect him deities of night,
Morpheus send my message,
cause he should not stare at the sun
on Babylon's west entrance
I hark to wind, that passes mid
the ferryman's black cordage
and marries those who search across
their everlasting romance."

The maiden's song had tranced him by
the silver stream's embankment
and to the skylines followed him,
along the nightly orchard
that spreads beyond the stills of time
the night's ebonic garment
and with her lonesomeness amass,
secluded tho' engaged.

Intangible, she lifted high,
above the efflorescence,
therefore she wore, beyond her life,
betrothal ringing golden;
with him she slept in cotton mists,
aboard the ship of voidance
monotonous her windy songs,
their trip of e'er to broaden.

© 23-04-2015, G. Venetopoulos, All Rights Reserved
(Iambic decapentasyllabic verse)

Notre Dame Marion

Notre Dame Marion

She thought of all details the Mistral sweeps

the tears she shed that night atop the deck;

how beautiful it was to bear her dreams

but why the heavens have induced the wreck?

For ten odd months the messages received,

the scent of ports brought in, so to inform

but near Alaska, Bering Strait, bereaved

the ship had spent her masts, in waves and storm.

The Mistral spoke that night, 'the ship was split',

and then he was with her, in waxen light;

he smiled - she guessed he knew naught of it;

how was his smile angelical and bright!

He kiss'd her face (or so she thought), and hair

and then he sail'd away, in her belief,

atop the tides on his departing fare,

on moors she laughed to conjure the grief.

On Aleutians snows today and slow,

'Notre Dame Marion' advances on the tide;

atop the deck are standing in faint glow,

two ghosts that conn the ship on ether's glide.

© G. Venetopoulos 2012-01-09, All Rights Reserved

(Iambic pentameter)

Notre Dame Marion

Nτηζελοκινητήρας

Ντηζελοκινητήρας

Βρυχήθηκε ο άγριος ντηζελοκινητήρας
μα ο Γιώργος πιλοτάριζε 'πιδέξια στο τιμόνι,
φουσκώνανε τα όμβρια ως τον αναβατήρα,
στη λαμαρίνα η βροχή έπαιζε Αλμπινόνι.

Ο οδοστρωτήρας ζύγιζε σαράντα-δύο τόννους
αέρας φύσαγε δριμύς, (μαϊστροτραμουντάνα)
μακρυά από την Εθνική τον πήρε ο χωροχρόνος
καί πέταξε απ' το Τολό μέχρι τη Δημητσάνα.

Η φήμη του απλώθηκε σε ούλο το δοβλέτι
στο Μαίναλο ήταν αϊτός, στον Πάρνωνα γεράκι
καθότι ούλοι στα βουνά τον σέβονταν, προσέτι
σε παραλίες, πεδινά και κάθε χωριουδάκι.

Ο οδοστρωτήρας έγινε το σύμβολο της νίκης
τον οδηγούσε στα χωριά μα και στις κωμοπόλεις,
σε συναυλίες με ροκιές κι ωδές ουρανομήκεις,
με πειραγμένα καύσιμα, βενζόλης κι αιθανόλης.

Ο κεραυνός πήρε φωτιά, μακρυά, απ' τον γαλαξία
τον τράβηξε το μέταλλο και η αγωγιμότης,
ο έλεγχος εχάθη και η ηλεκτροπληξία
τον τίναξε στην Τρίπολη· μην ήταν Βαλτετσιώτης;

Εκεί, όσοι μαζώχνονταν, μακρυά από την Αθήνα,
χορεύαν καλαματιανούς, αντικρυστούς και μπάλους
με τα νταούλια, τα βιολιά, τις γκάιντες, τα κλαρίνα
με τροβαδούρους, ποιητές και χοροδιδασκάλους!

© 2015-10-11 G. Venetopoulos, All rights reserved
(Iambic decapentasyllabic verse)


Ηθικόν δίδαγμα: Μην οδηγείτε τον οδοστρωτήρα σας όταν πίπτουν κεραυνοί.

Marmalade Upon The Bread

Marmalade Upon The Bread

Marmalade upon the bread   7

- yet not there alone -   5

tempts the birds to taste the spread

search the unbeknown.

Stood before them, overwrought,

- Poetry and Art -

clever efforts led to naught

sweetness to impart.

© 2015-04-07, G. Venetopoulos, All Rights Reserved

(Trochaic verse 7/5)

Marmalade Upon The Bread 

Blue fenêtre

Blue fenêtre

Τhe night encompassed his face and voice, 

outside the blue fenêtre alone he stood, 

his thought succumbed to a doubtful choice 

unfinished structure made from balsa wood.

Τhe flying daughters of the night, wind-wrought, 

escorted shades of blue and raindrops shed, 

she fled, a monochrome contrast he sought; 

in air her photograph averts, misled.

The nighttime beckoned on its steady mold; 

in that same sight he touched her face and braved, 

the longitudes besought, belied and called, 

contrasting him outside his dream and grave.

In air suspended a newspaper folds 

dispatched, waving renders his advance

its insignificance his spirit holds, 

before the sill she mends his nightly dance.

© 03-22-2013, G. Venetopoulos, All Rights Reserved

(Ιαmbic Pentameter)

Blue Fenêtre 

Μαέστρος

Μαέστρος

Αερικό του ορεινού κι ατέλειωτου χορού,
ασφάλτινος ο δρόμος ζωντανεύει·
εκεί που κατευθύνεται το διάβα του καιρού,
στου άπειρου τ' απέραντα ερέβη.

Κουβέρτα εβένινη νυχτός και πέταγμα του νού,

των φύλλων αγκαλιά τον σαβανώνει
που γίνονται αλλόκοτη υπόσχεση κενού,

ο βρυχηθμός της μηχανής, παγώνει.

Ιδανική χορεύτρια σε χρόνια αντικρινά
ωδή συγγράφει στης ζωής την άκρη
της πρωτινής αντάμωσης φορά τα γιορτινά,
και άνθηρα στου άνεμου το δάκρυ.

Και ο χορός τους λέγεται το τάνγκο του καιρού
επιταχύνουνε κι η νύχτα φεύγει
ασπάζονται τις αστραπές, στην άκρη τ' ουρανού
κι η θαλπωρή της μοναξιάς τούς στέργει.

Οριακά, στα κόκκινα, ηχεί η μουσική
τετράχρονης στον παγωμένο δρόμο
βουνίσιο οδόστρωμα, των άστρων εθνική,
πια της ζωής του καταπάτησε το νόμο.

Ω! Πόσο τέλεια χορεύει κι είναι χθες,
μαέστρος, στροβιλίζεται στο χιόνι·
κι ακολουθεί του ουρανού, ιδανικές τροχιές
καθώς το πεπρωμένο του ανυψώνει.

Copyright 2015-01-16, G. Venetopoulos, All rights reserved

(Iambic 14/11 syllables verse)

Μαέστρος 

Το ρόδο

Το ρόδο

Το ρόδο στον καθρέφτη μου, αγκαθερή πορφύρα,

το χρώμα στάζει ρυθμικά, τους όρκους που δοθήκαν,

μοναχική σε διάσταση, πελάγου σημαντήρα,

με τις σταγόνες της βροχής, για πάντ' αγαπηθήκαν.

Περαστικοί οι άνεμοι από μακρυά φυσάνε,

πετούν με τα φαντάσματα σε δάση και λειμώνες,

στεφανωτά με χαιρετούν κι αθώρητα τραβάνε

για του Απρίλη τ' άβατα, ακάνθων αλγηδόνες.

Και αναγγέλλουν άταχτα αυτά που νύχτες φκιάσαν

με άμετρη την προσλαλιά από το περασμένα

για στίχους μόν' ανείπωτους, μάτια που δεν γελάσαν,

και του βοριά αναθήματα, πούν' της ψυχής ταγμένα.

Το πορφυρό του μήνυμα, σε νοητές διαστάσεις,

του σμήνους παίρνει τη μορφή, πτηνών που ταξιδεύουν,

γιατί όσων πέταξαν και πάν στα πέρατα της πλάσης,

τα σχέδια των δεκαοχτώ, για πάντα αληθεύουν.

Μοναχικό το φέγγος του, στο βάθος του καθρέφτη,

αργά περνά από τ' άνθηρα της νύχτας κι αλαργαίνει

σταγόνες ρέουν της βροχής, του σκοταδιού της ξέφτι,

στον αργαλειό τό μούχρωμα, η τρίτη μοίρα υφαίνει.

© 2015-04-10, G. Venetopoulos, All Rights Reserved

(Iambic decapentasyllabic verse)

Το Ρόδο 

Well, I declare

Well, I declare

On artful prints her beauty dwelt

diffused in haze, a pristine bloom,

ethereal her figure svelte

and French perfume.

Well I declare, her love I sought,

unplaced on canvas her response

so diffident her stare and thought,

of renaissance.

Alike a dancing muse she stepped,

her graciousness a veil of night,

caressing wave, the shoreline swept

her smiling bright.

Upon the sands she coasted then,

of Springtime incandescent beam,

an everlasting red cayenne

and fervent dream.

A classic arts connoisseur,

well I declare, my reddened rose,

I yippee yipped with spree and spur

and kissed her nose. :)

© 2014-09-06, G. Venetopoulos, All Rights Reserved

(Iambic tetrameter - Iambic dimeter)

Her Soul, the Sea (The Ship)

 

Her Soul, the Sea (The Ship)

The shadows deigned in precise sequence
where skylines have conducted fore the ship,
its blackened sight to boss the thought and sense
of sailors that imagined its long trip.

The Northern wind was cutting like a knife,
injurious, its messages behowled,
equilibrating on the brink of life
of the foregone to seas, the thinking prowled.

The ship's black smoke ascended to the skies
from supercilious tall funnels, smog,
bestowing sacrificial offing size
to sovereign Gods that lived inside the fog.

The tidal and enshrouding foaming spills,-
advanced the dusk, advanced the bawling horn's
unearthly sounding out; the flowing rills
retracted in the sea its crying mourns.

In front of us, the ship's displacement thrilled
approaching, so, magnificent the moors;
Her Soul, the Sea, her eulogy instilled
inside our minds and souls, where faith adjures.

Pristine the sea, baptized the scene in depths
where psyches stay in canted-over keels,
deceptive were the reasoned-out percepts,
infused where catastrophe conceals.

The night descended when the ship's steel gaze
examined curious and measured me,
proposing wedlock and a fate of blaze,
my competence, demanding, in the sea.

Across the Straits, young lady Sadness kissed
with ripping cold my twenty years and eyes,
resembling Her Soul, the Sea, amidst
the Northern winds that howled and my demise.

© 10-15-2013 G. Venetopoulos, All Rights Reserved
(Iambic Pentameter)

Her Soul, The Sea (The Ship)