Ευνίκη (Eunike)

Eunike

The honorable senator of Rome
Petronius, a handsome man of wealth
for whom the poets kept respectful gnome,
that contemplated about the State's good health
like God was worshiped by the sightly maid
- Eunike; whose devotion was unpaid.

Unanswered her obedience and love,
uncherished were and, thus, transformed to pain;
tormented her young senses, made her rove,
- alone confessed, her flesh needs to abstain
- his handsome thus admired and marble bust,
apprised her instincts, highborn and robust.

Evincible, unrequited pleas,
the maid exalted to the sovereign sire,
his despotism she served just to reprise,
thus punished by the whip for her desire,
accepts the lashes whispering his name
with deponent her dedicated flame.

The punisher was ordered to beware;
not to cause scathes upon her perfect skin;
her sire's ingratitude could not forswear
the burning tears she shed, for was a sin
to disobey her master's potent will
- infusing lashes deftly to instil.

Alone, Eunike, stares at his stone bust;
his handsomeness could cause a sun's eclipse;
oh, may the Fates, milleflorus, entrust
their gifts upon his brow and much loved lips;
her arms embracing him, the maid's face couth,
shall osculate the marble bust's cold mouth.

© 09-07-2013, G. Venetopoulos, All rights reserved
(5 sextains, sestines or sestinas - Iambic pentameter)

Zuzuni on the badlands

Zuzuni on the badlands

Montana's muddy badlands spread for thirty seven miles
along a cleft of sandstone bed, eroded years before;
the chestnut paced upon the grass and well worn aisles
and I wore two new Walker Colts, of gauging forty four
beneath the noon light that defines but also eyes beguiles.

An anchorite, some years ago, upon the ridge of Grapes
where monasteries in the clouds are reaching out to God,
I learned to draw and shoot amidst the fog's white waving drapes
and prayed until the time was ripe to abandon this abode,
cause solitude was molding deeds, constringing, thus, escapes.

I saw them waiting on the trail; three bandits stood apart:
Coyote Chit, Cheesecake Labif and Mambo-Jumbo Crock
with cross-tied low their pistols stood, assumptive and upstart
bemocking fools who patented their e'er noetic block
that teachers, tho', could not explain; not even wise Descartes!

My shots intended at their guns, the hoisted hammers broke
I ordered them to start the dance that turns the clouds to rain
the land was in compelling need, as turf and plants evoked
the sympathy of Heavens that magnanimous ordained
the good ol' boys (and volunteers) to dance the rain's refrain.

Coyote was allowed to dance a prominent gavotte
meanwhile Labif's romantic soul preferred a marigold
but Crock's mazurka hence untied the nimbus' Gordian knot
and rain began to pour upon those who the skies extolled
heroic men were meant to be, defining, thus, a blot.

Zuzuni, the Algonquin chief, had noticed this ordeal
and marveled at the outlaws forms, that caused the skies to rain
in order so, to buy the fools he offered a good deal
fourteen strong horses for each man, who danced to ascertain
that rains returned upon the slopes and also on the plains.

© 2014-10-15, G. Venetopoulos, All Rights Reserved

https://www.poemhunter.com/poem/zuzuni-on-the-badlands-2/
(Iambic heptameter)

Laughing moon

My seaward route recounts the night's mistrust,
declaims untruths upon the water wakes,
resounding the wind transmits my past
with demons prompting me to our mistakes.

They are my ocean pals! From dark sea depths
saltate and dance, attired like buffoons,
concording violins and brass trumpets
to gallivant around with looney tunes.

Meantime the stars, elusive, send their spark,
my pals essay in boats with wooden laughs,
discerning critics of our ghostly barque,
where waxen maids regale on moon's behalf.

Enchanting group! A theater folklore,
with drunk musicians and chords untuned,
ineptly smile with swollen lips to yore,
in front of a half-hidden laughing moon.

On empty quarry play guitar slack strings,
hoarse flutes, vociferous trombones and lyres,
my joker pals saltate in air and sing,
conveying to the moon their laughs and tears.

Expressing joy absorb my stare and thought,
with silver amulets and oracles foretold,
away they glide to destinations wrought,
where sovereign seas enfold the brave and bold.

Saluting me, a dancer higher jumps
('mid pandemonium tunes - on marble delf!)
and as the laughing chorus plays paeans,
avaunt he sails resembling myself.

29-10-2013 © Georgios Venetopoulos All rights reserved
(Iambic Pentameter)

Chicken cot U.F.O.

It crossed the gloaming skies above the roofs,
in awe we followed its jazzy course,
mysterious would be the incensed spoofs
this disaffecting aircraft would enforce.

'Hmm...', we said! Abominable was the ship
deciphering trajectories in hum;
predestined to avenge our ego trip
the alien poulets would not succumb.

The chicken soldiers were a frightful troop
in pink-pistachio uniforms with spots,
and snotty-nosed bombarded us with poop
because our heads were destitute of thoughts.

The Alien ship was rounded like the moon;
each angry bird was using a stun-gun,
the land of origin of that platoon
(and planet) were most certainly to shun.

In order to appease the chicken troop
some started to recite their verse to skies,
confronting the attacking chicken group
poop poems they opposed to battle cries.

The angry war-birds listened to the verse,
indited by the stunned (and pooped) confreres,
their cackle was bemocking and adverse,
upon their heads they wore rouge voluperes.

This myth reflected what would happen if
extraterrestrial cots invaded Earth,
the chicken-soldiers in relentless tiff
would poop upon our writers of top worth.

poop = Poetry Out Of Place

2013-07-30 © G. Venetopoulos, All Rights Reserved
revised on
2016-11-30 © G. Venetopoulos, All Rights Reserved

Πολλοί με ρωτούν τι σημαίνει υπερρεαλισμός και πώς αυτός μπορεί να εκφραστεί σωστά στην ποίηση. Τους απαντώ:
Ο υπερρεαλισμός είναι μια παρεξηγημένη κατηγορία τέχνης. Παρατηρήσαμε στο πρόσφατο παρελθόν ότι "ποιητές" αμφιβόλου ταλέντου, πνευματικής διαύγειας, ακόμα και ευφυΐας, βομβάρδισαν τον χώρο της ποίησης με αναρίθμητες άρρυθμες και χωρίς λογική ανοησίες, οι οποίες σήμερα κοσμούν τις ανθολογίες ποίησης σαν δείγματα "μοντέρνας λογοτεχνίας". Απορρίψτε τα κείμενα μαζί με τους συγγραφείς τους. Υπερ-ρεαλισμός σημαίνει κάτι το οποίο είναι "πιο πάνω από την πραγματικότητα". Δεν σημαίνει, όμως, ότι αυτό το "κάτι" πρέπει να είναι αφηρημένο, ανιαρό και ανόητο (χωρίς νόημα) έως βλακώδες. Οι αρλουμπολογίες των "μεγάλων ποιητών" μας, κατάφεραν να μετατρέψουν τον υπέροχο κόσμο της αληθινής ποίησης σε χώρο για αγραμμάτους και διανοητικά καθυστερημένους αναγνώστες. Απορρίψτε τους άφοβα και πετάξτε τα έργα τους στα σκουπίδια χωρίς ενοχές. Καλημέρα σε όλες και όλους.

Τέλος Άγρας

Τέλος Άγρας

Ανήμερα του Άη Γιωργιού, ακούγονται καμπάνες
Μα δεν χτυπάνε γιορτινά, μονάχα ειδοποιούνε
Κομιτατζήδες φάνηκαν στο πέρασμα των βράχων,
καλπάζοντας πυροβολούν αμάχους με ντουφέκια.

Την Βόρεια Ελλάδα μας, διεκδικούν οι ξένοι
στη σκοτεινή περίοδο αυτή της Ιστορίας
παράνομα αντάρτικα εισβάλλουνε στη χώρα
που δίδαξε πολιτισμό κι όλες τις επιστήμες.

Ο Τέλος Άγρας, λοχαγός, στα Γιαννιτσά, στο βάλτο,
ο αρχηγός Παύλος Μελάς με τον Καραβαγγέλη
κι ο Αντώνης Μίγγας πολεμούν για την ελευθερία,
στη Νάουσα, την Έδεσα, την Καστοριά, την Πέλλα.

Στο Ναύπλιο γεννήθηκε κι ήρθε στο βαλτονέρι,
με δε περίσσια λεβεντιά στον πόλεμο τραβάει,
πως εγεννήθη ήρωας και ένα δρόμο ξέρει:
της Αρετής που εκλεκτούς μονάχα ευλογάει.

Οι κάτοικοι ανοίγουνε τα κλειδωμένα σπίτια,
ελπίδα φέρνει στις ψυχές, χαμόγελο στα χείλη
αυτών που μαυροφόρεσαν με βυσσινιά σειρήτια
και κρέμασαν τους ήρωες δεξά από το καντήλι.

Αϊτός, κατέβηκε στη γη από τα γκρίζα ουράνια,
στα εδάφη του Αλέξανδρου μετέωρος εστάθη
πως είναι σύμβολο αυτών που ζουν με περηφάνεια
κι έχουν το πνεύμ' αδάμαστο, στο χέρι τους τη σπάθη. 

2016-06-22
© Georgios Venetopoulos, all rights reserved
http://georgiosvenetopoulosverse.blogspot.gr/

Πέτρινες μορφές

Πέτρινες μορφές

Δυό χρώματα τυλίγονται στον ήχο της βροχής,
οι νύμφες του Φθινόπωρου, αριά, χαμογελούν,
της αδειοσύνης συνοδοί και της διαδοχής
των εποχών που αλλάζουνε για να λησμονηθούν.

Καράβι που σαλπάρησε στο διάβα του καιρού
εσώκλεισε στο φέγγος του τα χρώματα που σβουν
στην ομιχλώδη διάσταση κονσέρτου βροχερού,
στο πέλαγο που απόκοσμα τελώνια μας τραβούν.

Πορεία που δεν έμελλε να χαρτογραφηθεί,
στον ασαφή ορίζοντα ακτές ανταρκτικές,
το πλήρωμα τις λόγιζε πριν ναυτολογηθεί,
κι είν' οι μορφές τους πέτρινες και αινιγματικές.

Το Νότιο Σέλας ξενυχτά με σμαραγδένιο φως
Σειρήνες γλυκολάλητες, της νύχτας, τραγουδούν,
εγίνη ο χώρος αδειανός κι ο χρόνος περατός
ενώ οι φωνές τους σ' άγνωρη στεριά μας προσκαλούν.

2016-09-05
© G. Venetopoulos All rights reserved
(Iambic heptameter - Ιαμβικός επτάμετρος)

1953

1953

Περήφανος θα πρέπει νάν' ο ράφτης
που έρραψε το κασμηρένιο σου κοστούμι,
από αυτοπεποίθηση αστράφτεις,
κερένιες κούκλες τρών φασόλια-νεροζούμι.

Οι Έρουλοι χρειάζονται βοήθεια·
αυτά που χρώσταγαν (και άλλα) θα χαρίσεις
του εμφύλιου, της πείνας την αήθεια
κι αποζημιώσεις που ποτέ δεν θα ζητήσεις.

Κορίτσια-σκιές, ακτινογραφημένες,
δεν σε κοιτάνε, το σουξέ σου μη βασκάνουν·
μικρές, φτωχές κι αγγελοκαμωμένες,
πώς θα σταυρώσουν τα χεράκια να πεθάνουν;

2016-07-01,
© G. Venetopoulos, All rights reserved

(Iambic 11/13syllable verse)

jaw-dropping moves

jaw-dropping moves

The rooster jumped o'er the fence,
cause craved on clubbing, so, to bask
and gallivant forever, thence,
throughout the day and after dusk.

He attended classy cabarets
where birds enjoyed to fox-trot
his moves jaw-dropping as all pets
were clapping hands around the spot.

Alike a Pro he trotted on
the marble floor, outwearing all,
his Leghorn structure lithe and brawn
his manly gazing to enthrall!

Thus, dancing, he became a thrill
upon the jazzy floors and decks,
inspiring hens to use their quill
on poetry where art reflects!

© 2016-01-02, G. Venetopoulos, All Rights Reserved
(Iambic tetrameter)

College verse

College verse

Forthcoming boats, the streamers ply

along the edges of the pier

and by the skylines' blue frontier,

where waters follow mists and tide.

The day is absent - (maybe not)

pristine, on thought, adorned the drifts,

away from corals and sea reefs,

- where pridefulness became a knot.

The vineyards, now, surround the rails,

arcane the train, in distance fades,

the northern gusts and dusky shades,

became his friends, along the trails.

Upon the railways, trips are long,

remote banquets his paths ascribe,

where passengers of time transcribe

how honoring expends the wrong.

Denoted moments, College verse,

their distant lives, to then direct,

her laughter, threshold to project

the springtime fields of blooming thyrse.

Attracts him back where times portray

her solving of the maths on board,

unique of thoughts, his smiles award

what her acoustic chords convey.

© G. Venetopoulos,07-20-2013 All rights reserved

(Iambic tetrameter)

College verse 

Marmalade Upon The Bread

Marmalade Upon The Bread

Marmalade upon the bread   7

- yet not there alone -   5

tempts the birds to taste the spread

search the unbeknown.

Stood before them, overwrought,

- Poetry and Art -

clever efforts led to naught

sweetness to impart.

© 2015-04-07, G. Venetopoulos, All Rights Reserved

(Trochaic verse 7/5)

Marmalade Upon The Bread 

Βεατρίκη

Βεατρίκη

Στο δρόμο προς τον Έσπερο, τον πρόλαβε η νύχτα

καθώς κατέβαινε βουβή και σκέπαζε τα δάσα,

από μακρυά ερχότανε ο άνεμος που αλύχτα

και σάρωνε την άσφαλτο με παγωμένη ανάσα.

Μουντό το πάσο τ' ουρανού, στο σκότος οδηγούσε

φλογίτσες λαμπυρίζανε, τα άγνωρα αστέρια

η Βεατρίκη το νερό του Κράθη εκερνούσε

ως υδροχόος της Στυγός, σε ιδεατά παρτέρια.

Με σάλπιγγες και κύμβαλα χορεύαν ακροβάτες

αποκυήματα νυχτός και χρόνου ασυμβάτου,

- του κινητήρα άκουγε τους υπερτροφοδότες,

των Εσπερίδων κάλεσμα ή τάχα του θανάτου;

Για χρόνια το πεντάλιτρο, τραβούσε προς τη δύση

σε δάση από βελανιδιές, και μέλανα ελάτια

οι ακροβάτες είχανε ωστόσο ισορροπήσει

σ' αόρατα σχοινιά που βγουν στου Άδη τα παλάτια.

Απάνω τους χορεύανε χιλιάδες παντομίμες

με τα γεράκια πιο ψηλά τροχιές να διαγράφουν

τον Βόρειο να αιωρεί απόκληρες τις μνήμες,

στο μαυρονέρι του Χελμού που θρύλοι περιγράφουν.

Στο μούχρωμ' αφανίστηκαν, με γέλια οι ακροβάτες,

το μελανί πεντάλιτρο κεντούσε τα σκοτάδια

σχεδιάζοντας ιδανικά, στου ποταμού τις όχτες,

τροχιές που απειρίζονταν στου Άδη τα λιβάδια.

© G. Venetopoulos, 2015-09-29, All rights reserved

(Iambic decapentasyllabic verse)

Blue fenêtre

Blue fenêtre

Τhe night encompassed his face and voice, 

outside the blue fenêtre alone he stood, 

his thought succumbed to a doubtful choice 

unfinished structure made from balsa wood.

Τhe flying daughters of the night, wind-wrought, 

escorted shades of blue and raindrops shed, 

she fled, a monochrome contrast he sought; 

in air her photograph averts, misled.

The nighttime beckoned on its steady mold; 

in that same sight he touched her face and braved, 

the longitudes besought, belied and called, 

contrasting him outside his dream and grave.

In air suspended a newspaper folds 

dispatched, waving renders his advance

its insignificance his spirit holds, 

before the sill she mends his nightly dance.

© 03-22-2013, G. Venetopoulos, All Rights Reserved

(Ιαmbic Pentameter)

Blue Fenêtre 

Το ρόδο

Το ρόδο

Το ρόδο στον καθρέφτη μου, αγκαθερή πορφύρα,

το χρώμα στάζει ρυθμικά, τους όρκους που δοθήκαν,

μοναχική σε διάσταση, πελάγου σημαντήρα,

με τις σταγόνες της βροχής, για πάντ' αγαπηθήκαν.

Περαστικοί οι άνεμοι από μακρυά φυσάνε,

πετούν με τα φαντάσματα σε δάση και λειμώνες,

στεφανωτά με χαιρετούν κι αθώρητα τραβάνε

για του Απρίλη τ' άβατα, ακάνθων αλγηδόνες.

Και αναγγέλλουν άταχτα αυτά που νύχτες φκιάσαν

με άμετρη την προσλαλιά από το περασμένα

για στίχους μόν' ανείπωτους, μάτια που δεν γελάσαν,

και του βοριά αναθήματα, πούν' της ψυχής ταγμένα.

Το πορφυρό του μήνυμα, σε νοητές διαστάσεις,

του σμήνους παίρνει τη μορφή, πτηνών που ταξιδεύουν,

γιατί όσων πέταξαν και πάν στα πέρατα της πλάσης,

τα σχέδια των δεκαοχτώ, για πάντα αληθεύουν.

Μοναχικό το φέγγος του, στο βάθος του καθρέφτη,

αργά περνά από τ' άνθηρα της νύχτας κι αλαργαίνει

σταγόνες ρέουν της βροχής, του σκοταδιού της ξέφτι,

στον αργαλειό τό μούχρωμα, η τρίτη μοίρα υφαίνει.

© 2015-04-10, G. Venetopoulos, All Rights Reserved

(Iambic decapentasyllabic verse)

Το Ρόδο 

Well, I declare

Well, I declare

On artful prints her beauty dwelt

diffused in haze, a pristine bloom,

ethereal her figure svelte

and French perfume.

Well I declare, her love I sought,

unplaced on canvas her response

so diffident her stare and thought,

of renaissance.

Alike a dancing muse she stepped,

her graciousness a veil of night,

caressing wave, the shoreline swept

her smiling bright.

Upon the sands she coasted then,

of Springtime incandescent beam,

an everlasting red cayenne

and fervent dream.

A classic arts connoisseur,

well I declare, my reddened rose,

I yippee yipped with spree and spur

and kissed her nose. :)

© 2014-09-06, G. Venetopoulos, All Rights Reserved

(Iambic tetrameter - Iambic dimeter)

Her Soul, the Sea (The Ship)

 

Her Soul, the Sea (The Ship)

The shadows deigned in precise sequence
where skylines have conducted fore the ship,
its blackened sight to boss the thought and sense
of sailors that imagined its long trip.

The Northern wind was cutting like a knife,
injurious, its messages behowled,
equilibrating on the brink of life
of the foregone to seas, the thinking prowled.

The ship's black smoke ascended to the skies
from supercilious tall funnels, smog,
bestowing sacrificial offing size
to sovereign Gods that lived inside the fog.

The tidal and enshrouding foaming spills,-
advanced the dusk, advanced the bawling horn's
unearthly sounding out; the flowing rills
retracted in the sea its crying mourns.

In front of us, the ship's displacement thrilled
approaching, so, magnificent the moors;
Her Soul, the Sea, her eulogy instilled
inside our minds and souls, where faith adjures.

Pristine the sea, baptized the scene in depths
where psyches stay in canted-over keels,
deceptive were the reasoned-out percepts,
infused where catastrophe conceals.

The night descended when the ship's steel gaze
examined curious and measured me,
proposing wedlock and a fate of blaze,
my competence, demanding, in the sea.

Across the Straits, young lady Sadness kissed
with ripping cold my twenty years and eyes,
resembling Her Soul, the Sea, amidst
the Northern winds that howled and my demise.

© 10-15-2013 G. Venetopoulos, All Rights Reserved
(Iambic Pentameter)

Her Soul, The Sea (The Ship)

Lady A. On The Meadowland

Lady A. On The Meadowland

The lady walks upon the meadowland
composing a romantic pentameter twixt
the sovereign trees, meantime the zephyr sound
and her Iambic knitting intermix. 

So amorous, she paces on the ground,
where gracefully the butterflies romance,
divine her inspiration, in command,
requires in verse the nature's élégance.

Her carefree doggy jumps around the trees
and blithely at the insects laughs and woofs,
the bees encounter blooms inside the breeze
and harvest nectar nighly and aloof.

Whate'er the maiden's inspiration forms
disperses round the flowers and the trees,
the dreamy pentameter, hence, transforms
to abstract lines the buzzing bees appease.

"Woof hither not, ungrateful doggy mine,
my lines' last syllables repose unstressed;
while thou art dancing round the blooms and pines,
I'll miss the deadline of the Greek's contést.

Apollo, bless my metered création
and countenance me as thy designee
while I pronounce my heart's déposition
to be perpetually thy devotee."

© 2015-02-01, G. Venetopoulos, All rights reserved
(Iambic pentameter)

Winter Maids

     Winter Maids

The twilight lingers in the sky

as foliage turns to dusky eaves,

in silence spreads befogging spry,

a quilt of white, his mind deceives.

Thus, sleep enfolds the white surrounds,

this time of dusk that forwards lies,

the aptitude of night abounds,

whate'er has leaned on skylight, dies.

The drizzle drops upon his scripts

as street lights blink their yellow tears,

the winter maids have sealed their lips

to glide on frozen lake frontiers.

Amid the snowflakes laugh and cry

while silent snow forever falls,

so picturesque in dusk and wry

defies in woods his voice and calls.

Uncounted drops in darkness blend,

conceived answers drift and rule,

lighthearted laughs in air extend

inside the snow's betrothing tulle.

© Giorgio A.V. 2015-08-08, All rights reserved

(Iambic tetrameter)

Μουγγό σκυλί

 
Μουγγό σκυλί

Θολή στο γκρίζο στέκεται, φιγούρα στη βροχή
χωρίς γι' αυτό μια αφορμή, τυχαία θάν' η αιτία,
στο δρόμο μου ξεχάστηκε, βουβά, χωρίς φωνή,
πικρό σκυλί μ' ακολουθεί, γιά μου ζητά φιλία.

Σιμώνει και οσφραίνοντας, αθόρυβα, μουγγά
στυλώνει μεσ' στα μάτια μου το καρβουνίσιο βλέμμα
κι εγώ θαρρώ μπαρκάραμε στο χρόνο, δυό στοιχειά
κι η βάρκα κλυδωνίζεται στου Αχέροντα το ρεύμα.

Καθώς ποτάμια τρέχουνε, κελαρυστά νερά
απ' τις πλαγιές του Υμηττού και πάνε κατά κάτου,
αγάλλιαση με κυβερνά, κι απόκοσμη χαρά
μα και γροικώ του κεραυνού το κάλεσμα θανάτου.

Μουγγό σκυλί μ' ακολουθεί, στην άσφαλτο, σιμά,
νομίζω πως με νοιάζεται ή τάχ' αναρωτιέται
καθώς οι βρόχινες ριπές, χορεύουν ρυθμικά
μα και καλούν από ψηλά, αυτόνε που αρνιέται.

Θαμπή και μπλάβα η βρόχινη γραμμή του ουρανού
διάχυτο σκιαγραφεί, χορό που με στοιχειώνει
κι ακούγεται το χτύπημα, μακρυά του κεραυνού
σαν το σφυρί του μάστορα που φέρετρο καρφώνει.

© 12-18-2014, G. Venetopoulos, All Rights Reserved
(Iambic 14/15syllabic verse)

 
  

Ακταιωρός (1η έκδοση)

Ακταιωρός

Στη θάλασσα ξεμάκραιναν, τα σήμαντρα χτυπούσαν,

ο ήχος έφθινε μακρυά, της στεριανής γιορτής,

τα γλαροπούλια έκρωζαν, καθώς ψηλά πετούσαν

Φθινόπωρο 'ταν τ' ουρανού, και έβρεχε στη γής.

Της καταιγίδας άγγελος, στης άβυσσου το δρόμο,

απάνω στροβιλίζονταν, σε ξέφρενο χορό·

δρολάπι ΄ρθε του θάνατου, κι ο πελαγίσιος νόμος

τους έφερε αλαργινή, μουχρή ακταιωρό.

Τα κέρινά τους πρόσωπα στης νύχτας την κορνίζα

εξαυλώθηκαν αργά στο λιγοστό της φως

σ' εωθινή 'σως έφτασαν, ακτή μαύρη και γκρίζα

και πάλι ίσως γίνανε βροχή και ουρανός.

© 2015-02-03, G. Venetopoulos, All rights reserved

(Alternative lines of

Iambic decapentasyllabic / Iambic heptameter verse)

Ακταιωρός 

Peppermint Pigs

Peppermint Pigs

They come and go uncalled and bold
beseech in souls folklore regards
narrate and jive in piggy-bars

conglomerate in fuzzy mold.

The flying pigs behind the clouds,

invite the souls, deceive and pose,

deceive, perplex as heavens close,

foreboding smiles, assessed in shrouds.

Abstemious our lives in caves,

we reached the stars, proffered pigs lifts,

peppermint's scent in festal drinks

and purgatory dancing raves.

The polished pig-os skate on ice,

in triple axles show their class,

perfumed fandango ladies pass

to deep inhale their minty spice.

In Pigoletto, dukes and blokes

galant, attend Pigilda's quests

saltating dance, expressing jests

and spryly bow to charm and coax.

Recurrent prosody we shared,

fresh chicken eggs and fashion trends,

our abstract heartbeat so, amends

the groovy pigs that were ensnared.

© G. Venetopoulos, 2015-08-17 All rights reserved

(Iambic tetrameter)

Peppermint Pigs