Laughing moon

My seaward route recounts the night's mistrust,
declaims untruths upon the water wakes,
resounding the wind transmits my past
with demons prompting me to our mistakes.

They are my ocean pals! From dark sea depths
saltate and dance, attired like buffoons,
concording violins and brass trumpets
to gallivant around with looney tunes.

Meantime the stars, elusive, send their spark,
my pals essay in boats with wooden laughs,
discerning critics of our ghostly barque,
where waxen maids regale on moon's behalf.

Enchanting group! A theater folklore,
with drunk musicians and chords untuned,
ineptly smile with swollen lips to yore,
in front of a half-hidden laughing moon.

On empty quarry play guitar slack strings,
hoarse flutes, vociferous trombones and lyres,
my joker pals saltate in air and sing,
conveying to the moon their laughs and tears.

Expressing joy absorb my stare and thought,
with silver amulets and oracles foretold,
away they glide to destinations wrought,
where sovereign seas enfold the brave and bold.

Saluting me, a dancer higher jumps
('mid pandemonium tunes - on marble delf!)
and as the laughing chorus plays paeans,
avaunt he sails resembling myself.

29-10-2013 © Georgios Venetopoulos All rights reserved
(Iambic Pentameter)

Σε οικτίρω κουλτούρα

Σε οικτίρω κουλτούρα

Μελανά τα κοράκια πετάνε ψηλά
πάνω απ' όλους εμάς, διαγράφουν τροχιές,
καλικάτζαροι άδουν μισο-κουζουλά
ημιόνων κελεύσματα στο διηνεκές.

Πιερότοι πηδούν στα σαμάρια με βιά,
τα αγλήγορα ζα που γκαρίζουν, κεντούν
και στο στόμα πτωχών, αχνιστή κακαβιά
με γεμάτες κουτάλες κι ακρίβεια πετούν.

Οι πτωχοί όλοι χάσκουν, πεινάλες, λεροί
κι η ψαρόσουπα είν' η απάντηση αυτών
στα μουλάρια που κάθουνται, φανταχτεροί,
και φορούν το καπέλο του Ναπολεών.

Καραγκιόζη διδάσκονται κόρες Λυδών,
μετανάστες και δήθεν ξανθές ενζενί,
του Πικάσο κυρές της παλιάς Αβινιόν
σουλατσάρουν στα μάρμαρα του Διγενή.

Τραγουδούν οι τρανζίστορες λολιτικά,
δίχως πρόγραμμα, γνώσεις και μ' άδειο το νου,
άσπρες γάτες Αγκύρας, σκυλιά Αφγανά
βγάζουν βόλτα μαζί, ξεκαπίστρωτα γκνού.

Σε οικτίρ' ώ κουλτούρα διεθνιστική,
υπηρέτες ζητιάνων οι νέοι θα γενούν,
με χιλιάρες θα τρέχουνε στην Εθνική
να προλάβουν τα φώτα προτού πια σβηστούν.

2016-03-19,
© G. Venetopoulos, All rights reserved
(Anapestic tetrameter)

Ουρλιάζει ο λύκος

Ουρλιάζει ο λύκος

Μονάχος λύκος, απλωμένη καταχνιά, 6
Σκιά του δάσους, τον κοιτάζεις σιωπηλή, 6
μορφές απλώνεις, πλησιάζεις τη βραδυά 6
στου λύκου την απέραντη κραυγή. 5

Ομίχλη - θρόισμα – φωνή σ’ απανεμιά, 6
εβένινη φρεγάτα μ' ανοιχτά ιστία 6.5
Τα άσπρα πέπλα της, τυλίγουν την καρδιά, 6
της άβυσσου αρχαία ελεγεία. 5.5

Μονάχοι λύκοι, στην ομίχλη οι φτωχοί, 6
του ουρανού παιδιά, στα άστρα τραγουδούν,  6
της νύχτας γίνετ' η κραυγή τους προσευχή  6
καθώς τα δέντρα τους ξεπροβοδούν. 5

Ουρλιάζει ο λύκος, στου ορίζοντα την άκρη  6.5
του δάσους πνεύμα στο σκοτάδι κατοικεί,  6
χειμώνας τύλιξε τον χρόνο του με δάκρυ,  6.5
σαν κάλεσε με ύλη και ψυχή.  5

Ουρλιάζει ο λύκος και στρατεύεται η βραδυά  6
φωνή προς τους θεούς, στων άστρων τον βωμό,  6
μορφή στο πέρασμα, του λόγγου σκοτεινιά  6
απλώνει την ομίχλη γι' αγιασμό. 5

Ουρλιάζει ο λύκος στρέφοντας στ' αστέρια  5.5
τα μάτια του, μιλώντας στο φεγγάρι,  5.5
γυμνά κλαριά υψώνονται σα χέρια,  5.5
η ομίχλη αφήνει στη φωνή του αχνάρι.  5.5

Ουρλιάζει ο λύκος στο σκοτάδι του Φλεβάρη.  6.5
τ' αστέρια κρέμονται, καντήλια ασημιά,  6
μετάξινο το πέπλο της νυχτός θα πάρει  6.5
με την κραυγή όσα χωρούν στην ερημιά.  6

2016-01-28, © Georgios Venetopoulos, All rights reserved
(Iambic verse)
 
Πρώτη έκδοση: Απρίλιος, 2002

Iron Brims

Iron Brims

I knew the dancing drops on glass, at night
and how dispersing is their icy sting;
the Northern ranges' snowstorms cling
amid December grays and our hindsight.

The beacon beamed inside its ebon frame;
the maiden's song returned to years before
our ancestors have drowned linking o'er
unending scopes; pristine her ancient name.

I saw the orchard, in the distance, ebonize,
along the windy wharf and foamy coast,
my soul's betrothment and imperfect host
where spinning, versing in the wind advice.

The maiden's pass is grooming my recall
and, ceremonially, attends the fair,
the falling mizzle dances on glassware
impermanent the passage of her Sol.

The marginal instructions - academes,
that blurry beckon, blinking smiles
we, freighter sailors, have become exiles
to celebrate upon the iron brims.

Descending light and westward flare
dethaws her image yon horizon's lines
- erstwhile my life submerged in brines
and her evanescent celestial stare.

© 05-25-2013, G. Venetopoulos, All Rights Reserved
(Iambic pentameter)

Χρυσή καδένα (στη Λεμεσό)

Χρυσή καδένα (στη Λεμεσό)
 
Αρχές Δεκέμβρη ήταν κι αγρυπνούσε
στην καταχνιά φιγούρα μοναχή,
τριγύρω της μια σιγαλή βροχή
θροίζοντας, με τα στοιχειά μιλούσε.

Πώς χόρευαν θολές οι αποστάσεις!
Μην ήταν πια η αυγή απατηλή;
Στα μάτια της το διάφανο φιλί,
σκιών διάταξη κι αντανακλάσεις.

Απ' το λαιμό κρεμόταν η καδένα·
επιλογή και έμβλημα χρυσό,
στρατιώτη έπίγραμμα στη Λεμεσό,
βαπόρια, φορτηγά και μαύρα τραίνα.

Επέστρεφαν τα κύματα του μπάτη
το νόστο για τ΄αστέρια τ' ουρανού
στο θόλο το βαθύ του οψιδιανού
με βρόχινο στα μάτια της τ' αλάτι.

Τραγούδι έγιν' η φωνή κι επλάσθη
με τις σταγόνες, νεύμα του βοριά
προσκάλεσμα· θυμάρι και μυρτιά,
στο λυκαυγές, η κόρη τον ησπάσθη.

© 2015-11-26, G. Venetopoulos, All rights reserved
(Ιαμβικός στίχος 11/10 συλλαβών)

Archangel

Archangel

I sensed the dance of clouds and windy drawls,
the moving marionettes of moonlight,
ideally it cleared the shades of souls
to intersect our solitude, forthright.

The dusk descended when 'Archangel' crossed
the sight of island men, a gliding wraith
and huge the blackened ship's displacement boss'd
the mariners' astounded stares and faith.

Monotonous the bagpipes led to trance, 
autonomous the ship's insistent horn
invited us to some besotting dance
the ship regaled; unearthly song and mourn.

We danced inside the rain while ghostly pipes
entwined with the sea's baptismal notes,
- betrothal waved the blue and white flag stripes,
- like coffins moved around the wooden boats.

Embarked, we, upon the ship, erelong,
to sail infinity in ocean brines,
although the Sirens with their cradle-song,
the Hades' treated us, communion wines.

© 05-14-2013, G. Venetopoulos, All Rights Reserved
(Iambic pentameter)

College verse

College verse

Forthcoming boats, the streamers ply

along the edges of the pier

and by the skylines' blue frontier,

where waters follow mists and tide.

The day is absent - (maybe not)

pristine, on thought, adorned the drifts,

away from corals and sea reefs,

- where pridefulness became a knot.

The vineyards, now, surround the rails,

arcane the train, in distance fades,

the northern gusts and dusky shades,

became his friends, along the trails.

Upon the railways, trips are long,

remote banquets his paths ascribe,

where passengers of time transcribe

how honoring expends the wrong.

Denoted moments, College verse,

their distant lives, to then direct,

her laughter, threshold to project

the springtime fields of blooming thyrse.

Attracts him back where times portray

her solving of the maths on board,

unique of thoughts, his smiles award

what her acoustic chords convey.

© G. Venetopoulos,07-20-2013 All rights reserved

(Iambic tetrameter)

College verse 

Thistles

Thistles

The mist diffuses in the air,
white molecules disperse around,
perchance two singing solitaire
unseen are in the dark surround.

Along the path new buds have grown,
the foggy landscape to adorn,
and propagate with names unknown
mid thistles' purple bloom and thorn.

The olive trees array in lines
and nightly birds with squalls becrow
reminders of the gulls in brines
the seaward routes, so, forego.

Unspoken stand the trees in dark,
their silence is my honored guest,
two stars above me smile and spark,
complaisant to a void request.

© 05-18-2015, G. Venetopoulos, All Rights Reserved
(Iambic tetrameter)

Thistles 

Down by the river's banks

Down by the river's banks

The foliage dithers by the side
of Acheronian river,
as Roxanne journeys in her sleep,
along the lithesome streamers
with ruptured flags to wave above
the shakiness of blossoms
and down its coursing path with souls
of lovers gone and dreamers.

Symbolic is the Eagle's flight
above the battle winners
of Alexander's phalanxes,
most glorious 'mid mortals
and it becomes the flaming pyre
that purifies on altars
the braves who passed across the Styx,
the Hades' iron portals.

"Protect him deities of night,
Morpheus send my message,
cause he should not stare at the sun
on Babylon's west entrance
I hark to wind, that passes mid
the ferryman's black cordage
and marries those who search across
their everlasting romance."

The maiden's song had tranced him by
the silver stream's embankment
and to the skylines followed him,
along the nightly orchard
that spreads beyond the stills of time
the night's ebonic garment
and with her lonesomeness amass,
secluded tho' engaged.

Intangible, she lifted high,
above the efflorescence,
therefore she wore, beyond her life,
betrothal ringing golden;
with him she slept in cotton mists,
aboard the ship of voidance
monotonous her windy songs,
their trip of e'er to broaden.

© 23-04-2015, G. Venetopoulos, All Rights Reserved
(Iambic decapentasyllabic verse)

Nτηζελοκινητήρας

Ντηζελοκινητήρας

Βρυχήθηκε ο άγριος ντηζελοκινητήρας
μα ο Γιώργος πιλοτάριζε 'πιδέξια στο τιμόνι,
φουσκώνανε τα όμβρια ως τον αναβατήρα,
στη λαμαρίνα η βροχή έπαιζε Αλμπινόνι.

Ο οδοστρωτήρας ζύγιζε σαράντα-δύο τόννους
αέρας φύσαγε δριμύς, (μαϊστροτραμουντάνα)
μακρυά από την Εθνική τον πήρε ο χωροχρόνος
καί πέταξε απ' το Τολό μέχρι τη Δημητσάνα.

Η φήμη του απλώθηκε σε ούλο το δοβλέτι
στο Μαίναλο ήταν αϊτός, στον Πάρνωνα γεράκι
καθότι ούλοι στα βουνά τον σέβονταν, προσέτι
σε παραλίες, πεδινά και κάθε χωριουδάκι.

Ο οδοστρωτήρας έγινε το σύμβολο της νίκης
τον οδηγούσε στα χωριά μα και στις κωμοπόλεις,
σε συναυλίες με ροκιές κι ωδές ουρανομήκεις,
με πειραγμένα καύσιμα, βενζόλης κι αιθανόλης.

Ο κεραυνός πήρε φωτιά, μακρυά, απ' τον γαλαξία
τον τράβηξε το μέταλλο και η αγωγιμότης,
ο έλεγχος εχάθη και η ηλεκτροπληξία
τον τίναξε στην Τρίπολη· μην ήταν Βαλτετσιώτης;

Εκεί, όσοι μαζώχνονταν, μακρυά από την Αθήνα,
χορεύαν καλαματιανούς, αντικρυστούς και μπάλους
με τα νταούλια, τα βιολιά, τις γκάιντες, τα κλαρίνα
με τροβαδούρους, ποιητές και χοροδιδασκάλους!

© 2015-10-11 G. Venetopoulos, All rights reserved
(Iambic decapentasyllabic verse)


Ηθικόν δίδαγμα: Μην οδηγείτε τον οδοστρωτήρα σας όταν πίπτουν κεραυνοί.

Marmalade Upon The Bread

Marmalade Upon The Bread

Marmalade upon the bread   7

- yet not there alone -   5

tempts the birds to taste the spread

search the unbeknown.

Stood before them, overwrought,

- Poetry and Art -

clever efforts led to naught

sweetness to impart.

© 2015-04-07, G. Venetopoulos, All Rights Reserved

(Trochaic verse 7/5)

Marmalade Upon The Bread 

Βεατρίκη

Βεατρίκη

Στο δρόμο προς τον Έσπερο, τον πρόλαβε η νύχτα

καθώς κατέβαινε βουβή και σκέπαζε τα δάσα,

από μακρυά ερχότανε ο άνεμος που αλύχτα

και σάρωνε την άσφαλτο με παγωμένη ανάσα.

Μουντό το πάσο τ' ουρανού, στο σκότος οδηγούσε

φλογίτσες λαμπυρίζανε, τα άγνωρα αστέρια

η Βεατρίκη το νερό του Κράθη εκερνούσε

ως υδροχόος της Στυγός, σε ιδεατά παρτέρια.

Με σάλπιγγες και κύμβαλα χορεύαν ακροβάτες

αποκυήματα νυχτός και χρόνου ασυμβάτου,

- του κινητήρα άκουγε τους υπερτροφοδότες,

των Εσπερίδων κάλεσμα ή τάχα του θανάτου;

Για χρόνια το πεντάλιτρο, τραβούσε προς τη δύση

σε δάση από βελανιδιές, και μέλανα ελάτια

οι ακροβάτες είχανε ωστόσο ισορροπήσει

σ' αόρατα σχοινιά που βγουν στου Άδη τα παλάτια.

Απάνω τους χορεύανε χιλιάδες παντομίμες

με τα γεράκια πιο ψηλά τροχιές να διαγράφουν

τον Βόρειο να αιωρεί απόκληρες τις μνήμες,

στο μαυρονέρι του Χελμού που θρύλοι περιγράφουν.

Στο μούχρωμ' αφανίστηκαν, με γέλια οι ακροβάτες,

το μελανί πεντάλιτρο κεντούσε τα σκοτάδια

σχεδιάζοντας ιδανικά, στου ποταμού τις όχτες,

τροχιές που απειρίζονταν στου Άδη τα λιβάδια.

© G. Venetopoulos, 2015-09-29, All rights reserved

(Iambic decapentasyllabic verse)

Blue fenêtre

Blue fenêtre

Τhe night encompassed his face and voice, 

outside the blue fenêtre alone he stood, 

his thought succumbed to a doubtful choice 

unfinished structure made from balsa wood.

Τhe flying daughters of the night, wind-wrought, 

escorted shades of blue and raindrops shed, 

she fled, a monochrome contrast he sought; 

in air her photograph averts, misled.

The nighttime beckoned on its steady mold; 

in that same sight he touched her face and braved, 

the longitudes besought, belied and called, 

contrasting him outside his dream and grave.

In air suspended a newspaper folds 

dispatched, waving renders his advance

its insignificance his spirit holds, 

before the sill she mends his nightly dance.

© 03-22-2013, G. Venetopoulos, All Rights Reserved

(Ιαmbic Pentameter)

Blue Fenêtre 

Μαέστρος

Μαέστρος

Αερικό του ορεινού κι ατέλειωτου χορού,
ασφάλτινος ο δρόμος ζωντανεύει·
εκεί που κατευθύνεται το διάβα του καιρού,
στου άπειρου τ' απέραντα ερέβη.

Κουβέρτα εβένινη νυχτός και πέταγμα του νού,

των φύλλων αγκαλιά τον σαβανώνει
που γίνονται αλλόκοτη υπόσχεση κενού,

ο βρυχηθμός της μηχανής, παγώνει.

Ιδανική χορεύτρια σε χρόνια αντικρινά
ωδή συγγράφει στης ζωής την άκρη
της πρωτινής αντάμωσης φορά τα γιορτινά,
και άνθηρα στου άνεμου το δάκρυ.

Και ο χορός τους λέγεται το τάνγκο του καιρού
επιταχύνουνε κι η νύχτα φεύγει
ασπάζονται τις αστραπές, στην άκρη τ' ουρανού
κι η θαλπωρή της μοναξιάς τούς στέργει.

Οριακά, στα κόκκινα, ηχεί η μουσική
τετράχρονης στον παγωμένο δρόμο
βουνίσιο οδόστρωμα, των άστρων εθνική,
πια της ζωής του καταπάτησε το νόμο.

Ω! Πόσο τέλεια χορεύει κι είναι χθες,
μαέστρος, στροβιλίζεται στο χιόνι·
κι ακολουθεί του ουρανού, ιδανικές τροχιές
καθώς το πεπρωμένο του ανυψώνει.

Copyright 2015-01-16, G. Venetopoulos, All rights reserved

(Iambic 14/11 syllables verse)

Μαέστρος 

Το ρόδο

Το ρόδο

Το ρόδο στον καθρέφτη μου, αγκαθερή πορφύρα,

το χρώμα στάζει ρυθμικά, τους όρκους που δοθήκαν,

μοναχική σε διάσταση, πελάγου σημαντήρα,

με τις σταγόνες της βροχής, για πάντ' αγαπηθήκαν.

Περαστικοί οι άνεμοι από μακρυά φυσάνε,

πετούν με τα φαντάσματα σε δάση και λειμώνες,

στεφανωτά με χαιρετούν κι αθώρητα τραβάνε

για του Απρίλη τ' άβατα, ακάνθων αλγηδόνες.

Και αναγγέλλουν άταχτα αυτά που νύχτες φκιάσαν

με άμετρη την προσλαλιά από το περασμένα

για στίχους μόν' ανείπωτους, μάτια που δεν γελάσαν,

και του βοριά αναθήματα, πούν' της ψυχής ταγμένα.

Το πορφυρό του μήνυμα, σε νοητές διαστάσεις,

του σμήνους παίρνει τη μορφή, πτηνών που ταξιδεύουν,

γιατί όσων πέταξαν και πάν στα πέρατα της πλάσης,

τα σχέδια των δεκαοχτώ, για πάντα αληθεύουν.

Μοναχικό το φέγγος του, στο βάθος του καθρέφτη,

αργά περνά από τ' άνθηρα της νύχτας κι αλαργαίνει

σταγόνες ρέουν της βροχής, του σκοταδιού της ξέφτι,

στον αργαλειό τό μούχρωμα, η τρίτη μοίρα υφαίνει.

© 2015-04-10, G. Venetopoulos, All Rights Reserved

(Iambic decapentasyllabic verse)

Το Ρόδο 

Her Soul, the Sea (The Ship)

 

Her Soul, the Sea (The Ship)

The shadows deigned in precise sequence
where skylines have conducted fore the ship,
its blackened sight to boss the thought and sense
of sailors that imagined its long trip.

The Northern wind was cutting like a knife,
injurious, its messages behowled,
equilibrating on the brink of life
of the foregone to seas, the thinking prowled.

The ship's black smoke ascended to the skies
from supercilious tall funnels, smog,
bestowing sacrificial offing size
to sovereign Gods that lived inside the fog.

The tidal and enshrouding foaming spills,-
advanced the dusk, advanced the bawling horn's
unearthly sounding out; the flowing rills
retracted in the sea its crying mourns.

In front of us, the ship's displacement thrilled
approaching, so, magnificent the moors;
Her Soul, the Sea, her eulogy instilled
inside our minds and souls, where faith adjures.

Pristine the sea, baptized the scene in depths
where psyches stay in canted-over keels,
deceptive were the reasoned-out percepts,
infused where catastrophe conceals.

The night descended when the ship's steel gaze
examined curious and measured me,
proposing wedlock and a fate of blaze,
my competence, demanding, in the sea.

Across the Straits, young lady Sadness kissed
with ripping cold my twenty years and eyes,
resembling Her Soul, the Sea, amidst
the Northern winds that howled and my demise.

© 10-15-2013 G. Venetopoulos, All Rights Reserved
(Iambic Pentameter)

Her Soul, The Sea (The Ship)

That night, I walked the street

That night, I walked the street

Beneath the clouds, I sensed the tears she shed,

her visioning of birds that fled in pairs,

as dusk descended on our torn affairs,

the cotton fog was dense - my only wed.

It was September then, the month of rain;

the harvest ended and the maidens passed,

persistently the nimbus clouds amassed,

- drops falling randomly to our refrain.

The maid was walking in the rain and mist;

our glances, blades to cut-and-thrust, beset

each others mind on sacrificial debt,

the beckoning of fates conjoined our tryst.

So somberly she walked that month of Fall,

pristine, accustomed to the old vendette;

the rain was falling on our courting duet

revolting to our burning blood and souls.

She wore black clothes due to her lost affiance,

betrothal waging to the recent war

of forty-nine, injurious memoir,

her mind was set to fight; she stared askance.

That night, I walked the street below her louvres,

she watched; her velvet eyes and beauty braw

her feral attitude, were bold and wraw

when she inhaled my scent and aural oeuvres.

As I recall, the moon had risen round;

untamed she came, defined inside its light;

against the wall her flesh became my rite,

to carnal prayer metamorphosed on ground.

And then from molten skies, the rain began

with eyes reflecting flash, on earth she groped,

with me, confessor of her sins, eloped,

beneath the rain, her kissed lips to part.

© 08-06-2012, G. Venetopoulos, All rights reserved

(Iambic pentameter)

black crayon

black crayon

The winter's spirit and advancing maid

above the landscape fled before nightfall

her hand extended to regale ahead

a glass of red and her betrothal call.

The molecules of mist descended on

the surface of the pond where shadows welled

the lady's features made from black crayon

and glancing sacrosanct, my eyes beheld.

The shadows of the field surrounded me

her bridal veiling o'er my ghostly mast,

a standing versus the horizons tree,

diffused its branches fore the gray contrast.

2015-07-28, © Giorgio A.V. All rights reserved

(Iambic pentameter)

black crayon

The weaving song

 The weaving song

The radio messages have warned
cause fates designed our last escape,
their weaving vocals singing mourned
behind the weather's hanging drape.

Concealed the routes, spilled wine,
blue ribbons o'er a twilit throne
discolored undulate alone,
seas destined are our crew to shrine.

Her windy assonance I knew,
befallen soul's charisma lost,
enthralled she, so, my nineteenth ghost
in orchards of engaging rue.

The ribbons beckon neath the stars,
while ocean asks his crossing tolls
the scythes of Northern swanning calls
conduct our unforgiven mars.

Beneath the sky, invited groom,
the maiden sensed my solemn bid,
my weaved fate on ancient loom,
the ocean depths' insatiate greed.

Begotten valor, thistle proud,
she threaded her betrothing due,
and o'er the brines, engulfing shroud,
our ship encompassed and crew.

© 05-22-2015, G. Venetopoulos, All rights reserved
(Iambic tetrameter)

Αζιμούθια

Αζιμούθια

Σαν πίνουνε πικρό καφέ, αργά στις τιμονιέρες
- τραβώντας προς τα νότια και τους ανταληγείς -
ο χρόνος ανυψώνεται σ' απρόσιτους αιθέρες,
κι ηλιακής απόκλισης εικόνες χαραυγής.

Σταγόνες του Φθινόπωρου, τριγύρω σιγοβρέχει,
στον χαμηλό ορίζοντα τα σύννεφα περνούν,
σε αζιμούθια αληθή η σκέψη ανατρέχει,
στις γέφυρες των φορτηγών που χρόνια πλοηγούν.

Στ' αλαργινά μια ρήγισσα τους ναυτικούς προσμένει,
του ορίζοντά 'ναι πρόσκληση και του ωκεανού,
σε περιβόλι τ' ουρανού, μ' αστέρια στολισμένη,
στου Ωρίωνα τον ποταμό και στου Ηριδανού.

© 2015-03-23, G. Venetopoulos, All rights reserved
(15/14 syllables Iambic verse)