Nesreen

The tempting, dancing Nymph performs her chore,
unfolds in air, resplendently and splays
datura flow in mind her moves implore,
her vision passed.-  a wraith on thoughts, she stays.

Upon her altar sacrificial tolls,
her face, her scent, will challenge and indulge,
manipulates and in half light, enthralls,
ethereal to conquer and divulge.

Instinctive ancient dance, the crowd accourts,
she flows in veins, red aconite domain,
no fate will be as sweet - but one she thwarts -
as thousand lengths to feel of brunette mane.

And triumphant aggresses with applause,
(blade-splendid in her bedleh and shalwars) ,
unfolds her wings, a desert hawk that claws,
betrayed male minds with apathy ignores.

She dances, and her jingling cymbals rings
incursion of a deathly whiff and rye;
monotonous the Dervish siege she sings
for victims of her charm, eager to die.

© Georgios V. 08-25-2013 All rights reserved

Zuzuni on the badlands

Zuzuni on the badlands

Montana's muddy badlands spread for thirty seven miles
along a cleft of sandstone bed, eroded years before;
the chestnut paced upon the grass and well worn aisles
and I wore two new Walker Colts, of gauging forty four
beneath the noon light that defines but also eyes beguiles.

An anchorite, some years ago, upon the ridge of Grapes
where monasteries in the clouds are reaching out to God,
I learned to draw and shoot amidst the fog's white waving drapes
and prayed until the time was ripe to abandon this abode,
cause solitude was molding deeds, constringing, thus, escapes.

I saw them waiting on the trail; three bandits stood apart:
Coyote Chit, Cheesecake Labif and Mambo-Jumbo Crock
with cross-tied low their pistols stood, assumptive and upstart
bemocking fools who patented their e'er noetic block
that teachers, tho', could not explain; not even wise Descartes!

My shots intended at their guns, the hoisted hammers broke
I ordered them to start the dance that turns the clouds to rain
the land was in compelling need, as turf and plants evoked
the sympathy of Heavens that magnanimous ordained
the good ol' boys (and volunteers) to dance the rain's refrain.

Coyote was allowed to dance a prominent gavotte
meanwhile Labif's romantic soul preferred a marigold
but Crock's mazurka hence untied the nimbus' Gordian knot
and rain began to pour upon those who the skies extolled
heroic men were meant to be, defining, thus, a blot.

Zuzuni, the Algonquin chief, had noticed this ordeal
and marveled at the outlaws forms, that caused the skies to rain
in order so, to buy the fools he offered a good deal
fourteen strong horses for each man, who danced to ascertain
that rains returned upon the slopes and also on the plains.

© 2014-10-15, G. Venetopoulos, All Rights Reserved

https://www.poemhunter.com/poem/zuzuni-on-the-badlands-2/
(Iambic heptameter)

Noon

Noon

Nostalgic noon, the sun shines bare,
sea-crafted moor;
bliss wearing smile will come in air,
remote and pure

Refined aloneness of your kiss
with me will stay,
embrace the cold of the winter day
and fly away

© Georgios Venetopoulos 2013/03/18 All rights reserved
https://georgiosvenetopoulosverse.blogspot.com/2018/10/noon.html

The Sorceress

The Sorceress

The fog's requests accosted us above the ocean vastness
and scattered stars defined afar the tempest's resurrection;
our cargo diesel engines thrummed as she immersed in darkness
directing draperies of fog, enticing wrong direction.

Half-visible the skylines danced with mist that spread abundant
the Sorceress spelled out upon our travel to Atlantic
expanding borderlines beyond, where waves were moving rampant
- the sylphlike wafting of the sea, engulfed our first mechanic.

Hence, she declared, among the mists, her oracle and candor;
presumptuous she coquetted on Hades' shadowed orchard,
as chthonic forms misguided us to deluged reefs, asunder,
beguiling sailors to conduct in ghostly seas, unconquered.

Tangential the drapes of night became our route's incisors;
bewitched by the draping fog and sorceries bespoken
we heard the Sirens' singing calls, ambiguous advisers
as waves embraced our steadfast bow that led to death unbroken:

' Redeeming waters deeply wait,
before our early turns to late.
your blue, aquatic route shall cure
whate'er is sorrowful and pure.
and if you manage to disband,
shall meet me on your meadowland
My voice bespoke in your soul,
we'll celebrate on Astral Hall;
Address me in your heart and dare,
so welcome to my seaward fair. '

Iambic verse
2013 Georgios Venetopoulos

Παράξενη Κολώνια

Παράξενη Κολώνια

Καράβι βυθισμένο στη σιωπή 10
οι σκιές του δειλινού απλώνονται με βιάση 13
ο ψίθυρος του πέλαγου θέλει να τους περάσει 15
στη διάσταση εκείνων που μισέψαν στην βροχή. 14

Σαν τα παιδιά της γνέφουνε μαζί 10
με τους αέρηδες και της χαμογελάνε, 13
τ' απορημένα μάτια τους ολόγυρα ζητάνε 15
του στοιχειωμένου πέλαγου τον παραμυθατζή. 14

Το πλοίο ψάχνει αυγινή γιορτή, 10
της μηχανής η μουσική στα τρία κάρτα, 13
η χάλκινη πυξίδα δείχνει την πορεία σκάρτα, 15
τ' αμέτρητα ταξίδια τους γυρίζουν στην αρχή. 14

Στά άδεια καλοκαίρια της ψυχής 10
της μοναξιάς τους θα πετούν τα χελιδόνια 13
με μια παράξενη, Τεργέστης, θα περνούν κολώνια, 15
και κει που χάθηκαν δεν θ' αποκρίνεται κανείς. 14

2017/11/27
© G. Venetopoulos, All rights reserved
(Ιαμβικός στίχος - έμμετρη γραφή)

Γαμπριάτικα κοστούμια

Γαμπριάτικα κοστούμια

Τα φορτηγά τραβούσανε στης γης την αδειοσύνη   15
καθώς η νύχτα άφηνε γοργά την Εθνική,   14
τα Δυτικά προάστεια μυρίζανε βενζίνη
με των ανθρώπων την σιωπή αφηγηματική:

Μικρές σταγόνες της βροχής κι ένας καθρέφτης δρόμος,
κοράκια-σμήνη κάθονταν στα σύρματα ψηλά,
ο κεραυνός της ξένης γης εγίνη διχοτόμος,
τα σύννεφα κατέβαιναν στη γη σιωπηλά.

Δεκαοκτάωρα δουλειάς ζωγράφιζαν ελπίδες,
οι Έλληνες γεμίζανε τα τραίνα στους σταθμούς,
το μεροδούλι-μερτικό γινόταν δυό μερίδες,
τα όνειρα χωρούσανε σε γκρίζους φοριαμούς.

Κανείς δεν τους χαρίστηκε, μηδέ η ξένη χώρα,   15
στις φάμπρικες δουλεύανε, στα ανθρακωρυχεία,   15
για δυό δεκάρες έπαρσης ανθούσε η εθνοφθόρα
των νέων μετανάστευση στη Βόρεια Εσπερία.

Τιμή τους έγιν' η δουλειά, θυσία και σημαία
στου κάρβουνου τις ισκιερές στοές και τα λαγούμια,
στης πρόοδου τις φάμπρικες ζυγώναν τον πορθμέα
φορώντας τα γαμπριάτικα, ολόμαυρα κοστούμια.

Κι όταν γυρνούσαν στο χωριό, εκάθονταν μονάχοι,
(ως η μαυρίλα έσβηνε, φυτρώναν ασφοδίλια),
με τις στοές στους πνεύμονες και μια χαμένη μάχη
καθώς εβήχανε κρυφά σ' ολόλευκα μαντήλια.

© 2016-10-18, G. Venetopoulos, All rights reserved
(Iambic verse)

Το σκιάχτρο

Το σκιάχτρο

Μακρυά, στην άκρια του κάμπου εστήθη,
ψιλό χιονόνερο και μαύρο ορνίθι,
πιερότοι ρήτορες δημαγωγούσαν,
σκυλιά οσφραίνουνταν και αλυχτούσαν.

Τα νέφη έφευγαν, πραματευτάδες,
τριγύρα χόρευαν αριές νιφάδες
υποστηρίζοντας την αδειοσύνη,
του σκότους τ' άπλωμα, και την οδύνη.

Φωνές καλούσανε, βαθειά στα δάσα
με τρόμπες, κύμβαλα και κοντραμπάσα
μορφές που πέταγαν, χαμογελούσαν
και μόνο ανάλαφρα, στη γη πατούσαν.

Ομίχλες ήτανε ετούτοι, τάχα,
του δάσου πνέματα ή σκιές μονάχα;
Στο σκιάχτρο κάθησε μονό κοράκι
τα δέντρα στέκουνταν - χωροφυλάκοι.

Ω! Πόσο άξιο το σκιάχτρο εφάνη
στα δάσα απέναντι και το μεϊντάνι
σανίδια αφρόντιστα και σκεβρωμένα
μανίκια που έχασκαν κουρελιασμένα.

2016-03-03 © G. Venetopoulos, All rights reserved
(Ιαμβικός ενδεκασύλλαβος)

Ουρλιάζει ο λύκος

Ουρλιάζει ο λύκος

Μονάχος λύκος, απλωμένη καταχνιά, 6
Σκιά του δάσους, τον κοιτάζεις σιωπηλή, 6
μορφές απλώνεις, πλησιάζεις τη βραδυά 6
στου λύκου την απέραντη κραυγή. 5

Ομίχλη - θρόισμα – φωνή σ’ απανεμιά, 6
εβένινη φρεγάτα μ' ανοιχτά ιστία 6.5
Τα άσπρα πέπλα της, τυλίγουν την καρδιά, 6
της άβυσσου αρχαία ελεγεία. 5.5

Μονάχοι λύκοι, στην ομίχλη οι φτωχοί, 6
του ουρανού παιδιά, στα άστρα τραγουδούν,  6
της νύχτας γίνετ' η κραυγή τους προσευχή  6
καθώς τα δέντρα τους ξεπροβοδούν. 5

Ουρλιάζει ο λύκος, στου ορίζοντα την άκρη  6.5
του δάσους πνεύμα στο σκοτάδι κατοικεί,  6
χειμώνας τύλιξε τον χρόνο του με δάκρυ,  6.5
σαν κάλεσε με ύλη και ψυχή.  5

Ουρλιάζει ο λύκος και στρατεύεται η βραδυά  6
φωνή προς τους θεούς, στων άστρων τον βωμό,  6
μορφή στο πέρασμα, του λόγγου σκοτεινιά  6
απλώνει την ομίχλη γι' αγιασμό. 5

Ουρλιάζει ο λύκος στρέφοντας στ' αστέρια  5.5
τα μάτια του, μιλώντας στο φεγγάρι,  5.5
γυμνά κλαριά υψώνονται σα χέρια,  5.5
η ομίχλη αφήνει στη φωνή του αχνάρι.  5.5

Ουρλιάζει ο λύκος στο σκοτάδι του Φλεβάρη.  6.5
τ' αστέρια κρέμονται, καντήλια ασημιά,  6
μετάξινο το πέπλο της νυχτός θα πάρει  6.5
με την κραυγή όσα χωρούν στην ερημιά.  6

2016-01-28, © Georgios Venetopoulos, All rights reserved
(Iambic verse)
 
Πρώτη έκδοση: Απρίλιος, 2002

jaw-dropping moves

jaw-dropping moves

The rooster jumped o'er the fence,
cause craved on clubbing, so, to bask
and gallivant forever, thence,
throughout the day and after dusk.

He attended classy cabarets
where birds enjoyed to fox-trot
his moves jaw-dropping as all pets
were clapping hands around the spot.

Alike a Pro he trotted on
the marble floor, outwearing all,
his Leghorn structure lithe and brawn
his manly gazing to enthrall!

Thus, dancing, he became a thrill
upon the jazzy floors and decks,
inspiring hens to use their quill
on poetry where art reflects!

© 2016-01-02, G. Venetopoulos, All Rights Reserved
(Iambic tetrameter)

Χρυσή καδένα (στη Λεμεσό)

Χρυσή καδένα (στη Λεμεσό)
 
Αρχές Δεκέμβρη ήταν κι αγρυπνούσε
στην καταχνιά φιγούρα μοναχή,
τριγύρω της μια σιγαλή βροχή
θροίζοντας, με τα στοιχειά μιλούσε.

Πώς χόρευαν θολές οι αποστάσεις!
Μην ήταν πια η αυγή απατηλή;
Στα μάτια της το διάφανο φιλί,
σκιών διάταξη κι αντανακλάσεις.

Απ' το λαιμό κρεμόταν η καδένα·
επιλογή και έμβλημα χρυσό,
στρατιώτη έπίγραμμα στη Λεμεσό,
βαπόρια, φορτηγά και μαύρα τραίνα.

Επέστρεφαν τα κύματα του μπάτη
το νόστο για τ΄αστέρια τ' ουρανού
στο θόλο το βαθύ του οψιδιανού
με βρόχινο στα μάτια της τ' αλάτι.

Τραγούδι έγιν' η φωνή κι επλάσθη
με τις σταγόνες, νεύμα του βοριά
προσκάλεσμα· θυμάρι και μυρτιά,
στο λυκαυγές, η κόρη τον ησπάσθη.

© 2015-11-26, G. Venetopoulos, All rights reserved
(Ιαμβικός στίχος 11/10 συλλαβών)

Γοργόφτερος θαλασσαϊτός

Γοργόφτερος θαλασσαϊτός

Σαν φώτισε αγαληνά ο ήλιος τ' ακρογιάλι, 15

στον μακρινό ορίζοντα εστίασε το βλέμμα,

αθόρυβ' από την αχλύ του πρωινού προβάλαν

οι θαλερές γαλέρες των κουρσάρων. 11

Πολλάκις λεηλατήθηκε τ' ακριτικό νησί του

γι' αυτό εξεθηκάρωσε ατσάλινη λεπίδα·

σφυρήλατ' ήταν στη φωτιά από παλιούς τεχνίτες

και ύψωσε του τάγματος το βάνδο.

Της θάλασσας τα πνέματα περνούσαν από πάνω,

τα γλαροπούλια έκρωζαν, το κύμα εφλοισβούσε,

μονάχος του εστέκουνταν, η αύρα τον φυσούσε

στ' απόμακρο της χώρας ακρογιάλι.

Ολόγυρά του ένοιωσε, μαζεύουνταν προγόνοι,

οπλίτες και κατάφρακτοι που πέσαν πολεμώντας

Βυζαντινοί αθάνατοι ξεπρόβαλαν ξιφήρεις

απ' τ' αστροκέντητο της Περσεφόνης.

Γοργόφτερος θαλασσαϊτός εφόρμησε στη μάχη

στον άνεμο θερίζοντας, μονάχος ευλογήθη,

με λιόδεντρου αντίδωρο μετάλαβε πορφύρα,

σαν ήλιος, στα μεσούρανα εκλήθη.

© G. Venetopoulos 2015-11-12, All rights reserved

(Iambic 3x15/11 syllable verse)

The kiss (Maroula Komninou of Lemnos island)

The kiss 
(Maroula Komninou of Lemnos island)

She felt the winging of the crows with the decline of light,
the dithering of leaves that sensed the overrunning horde
as foreign soldiers torched homes, afore the dark of night,
uncouth and uninvited troops that peace and laws abhorred.

Barbarians invade the land, their darkened deeds unjust
and slaughter the civilians that power do not wield
therefore the maid of Komninoi, her father's weapons thrusts,
cause it is better, oft ,with pride, for freedom to be killed.

The daughter of the Byzantines, on the embrasure stands;
for paragons should mortals live, for dignity must fight;
alike a hawk that soars to skies, her soulfulness expands,
imparting to the Gods above, her kiss of vestal light.

So, standing fights upon the nooks, the demons she beheads,
from dawn to dusk the crimson runs upon her armor steels
while little dribs of her own blood, communion she sheds,
partaking in the mizzle drops and substance of the kills.

" I leave my kiss upon the blade, and on the armor wrought,
companions and amulets shall take my soul to fields
where Death awaits, the knightly groom of whom the love I sought,
adjacent to the clanging sound of swords upon the shields. "

© 09-10-2014, G. Venetopoulos, All Rights Reserved
(Iambic heptameter)

Αφιερωμένο στην Ηρωίδα της Λήμνου και του Ελληνισμού, Μαρούλα Κομνηνού, η οποία στις 21 Μαίου 1478, σε ηλικία 18 χρονών και όταν ο άρχων του νησιού - πατέρας της Ι. Κομνηνός έπεσε μαχόμενος εναντίον των Οθωμανών εισβολέων με το στρατό της να υποχωρεί, πήρε στα χέρια της το ξίφος του και εφόρμησε με γενναιότητα εναντίον των εχθρών. Η Μαρούλα Κομνηνού πολέμησε με αξιωσύνη, δίνοντας θάρρος στους υπόλοιπους Έλληνες και Ενετούς υπερασπιστές του νησιού έως ότου όλοι μαζί, έτρεψαν τους εισβολείς βαρβάρους σε υποχώρηση και άτακτη φυγή. 

related link: http://www.mylemnos.gr/agalma-maroula-statue.html

Archangel

Archangel

I sensed the dance of clouds and windy drawls,
the moving marionettes of moonlight,
ideally it cleared the shades of souls
to intersect our solitude, forthright.

The dusk descended when 'Archangel' crossed
the sight of island men, a gliding wraith
and huge the blackened ship's displacement boss'd
the mariners' astounded stares and faith.

Monotonous the bagpipes led to trance, 
autonomous the ship's insistent horn
invited us to some besotting dance
the ship regaled; unearthly song and mourn.

We danced inside the rain while ghostly pipes
entwined with the sea's baptismal notes,
- betrothal waved the blue and white flag stripes,
- like coffins moved around the wooden boats.

Embarked, we, upon the ship, erelong,
to sail infinity in ocean brines,
although the Sirens with their cradle-song,
the Hades' treated us, communion wines.

© 05-14-2013, G. Venetopoulos, All Rights Reserved
(Iambic pentameter)

College verse

College verse

Forthcoming boats, the streamers ply

along the edges of the pier

and by the skylines' blue frontier,

where waters follow mists and tide.

The day is absent - (maybe not)

pristine, on thought, adorned the drifts,

away from corals and sea reefs,

- where pridefulness became a knot.

The vineyards, now, surround the rails,

arcane the train, in distance fades,

the northern gusts and dusky shades,

became his friends, along the trails.

Upon the railways, trips are long,

remote banquets his paths ascribe,

where passengers of time transcribe

how honoring expends the wrong.

Denoted moments, College verse,

their distant lives, to then direct,

her laughter, threshold to project

the springtime fields of blooming thyrse.

Attracts him back where times portray

her solving of the maths on board,

unique of thoughts, his smiles award

what her acoustic chords convey.

© G. Venetopoulos,07-20-2013 All rights reserved

(Iambic tetrameter)

College verse 

Nτηζελοκινητήρας

Ντηζελοκινητήρας

Βρυχήθηκε ο άγριος ντηζελοκινητήρας
μα ο Γιώργος πιλοτάριζε 'πιδέξια στο τιμόνι,
φουσκώνανε τα όμβρια ως τον αναβατήρα,
στη λαμαρίνα η βροχή έπαιζε Αλμπινόνι.

Ο οδοστρωτήρας ζύγιζε σαράντα-δύο τόννους
αέρας φύσαγε δριμύς, (μαϊστροτραμουντάνα)
μακρυά από την Εθνική τον πήρε ο χωροχρόνος
καί πέταξε απ' το Τολό μέχρι τη Δημητσάνα.

Η φήμη του απλώθηκε σε ούλο το δοβλέτι
στο Μαίναλο ήταν αϊτός, στον Πάρνωνα γεράκι
καθότι ούλοι στα βουνά τον σέβονταν, προσέτι
σε παραλίες, πεδινά και κάθε χωριουδάκι.

Ο οδοστρωτήρας έγινε το σύμβολο της νίκης
τον οδηγούσε στα χωριά μα και στις κωμοπόλεις,
σε συναυλίες με ροκιές κι ωδές ουρανομήκεις,
με πειραγμένα καύσιμα, βενζόλης κι αιθανόλης.

Ο κεραυνός πήρε φωτιά, μακρυά, απ' τον γαλαξία
τον τράβηξε το μέταλλο και η αγωγιμότης,
ο έλεγχος εχάθη και η ηλεκτροπληξία
τον τίναξε στην Τρίπολη· μην ήταν Βαλτετσιώτης;

Εκεί, όσοι μαζώχνονταν, μακρυά από την Αθήνα,
χορεύαν καλαματιανούς, αντικρυστούς και μπάλους
με τα νταούλια, τα βιολιά, τις γκάιντες, τα κλαρίνα
με τροβαδούρους, ποιητές και χοροδιδασκάλους!

© 2015-10-11 G. Venetopoulos, All rights reserved
(Iambic decapentasyllabic verse)


Ηθικόν δίδαγμα: Μην οδηγείτε τον οδοστρωτήρα σας όταν πίπτουν κεραυνοί.

Βεατρίκη

Βεατρίκη

Στο δρόμο προς τον Έσπερο, τον πρόλαβε η νύχτα

καθώς κατέβαινε βουβή και σκέπαζε τα δάσα,

από μακρυά ερχότανε ο άνεμος που αλύχτα

και σάρωνε την άσφαλτο με παγωμένη ανάσα.

Μουντό το πάσο τ' ουρανού, στο σκότος οδηγούσε

φλογίτσες λαμπυρίζανε, τα άγνωρα αστέρια

η Βεατρίκη το νερό του Κράθη εκερνούσε

ως υδροχόος της Στυγός, σε ιδεατά παρτέρια.

Με σάλπιγγες και κύμβαλα χορεύαν ακροβάτες

αποκυήματα νυχτός και χρόνου ασυμβάτου,

- του κινητήρα άκουγε τους υπερτροφοδότες,

των Εσπερίδων κάλεσμα ή τάχα του θανάτου;

Για χρόνια το πεντάλιτρο, τραβούσε προς τη δύση

σε δάση από βελανιδιές, και μέλανα ελάτια

οι ακροβάτες είχανε ωστόσο ισορροπήσει

σ' αόρατα σχοινιά που βγουν στου Άδη τα παλάτια.

Απάνω τους χορεύανε χιλιάδες παντομίμες

με τα γεράκια πιο ψηλά τροχιές να διαγράφουν

τον Βόρειο να αιωρεί απόκληρες τις μνήμες,

στο μαυρονέρι του Χελμού που θρύλοι περιγράφουν.

Στο μούχρωμ' αφανίστηκαν, με γέλια οι ακροβάτες,

το μελανί πεντάλιτρο κεντούσε τα σκοτάδια

σχεδιάζοντας ιδανικά, στου ποταμού τις όχτες,

τροχιές που απειρίζονταν στου Άδη τα λιβάδια.

© G. Venetopoulos, 2015-09-29, All rights reserved

(Iambic decapentasyllabic verse)

Μαέστρος

Μαέστρος

Αερικό του ορεινού κι ατέλειωτου χορού,
ασφάλτινος ο δρόμος ζωντανεύει·
εκεί που κατευθύνεται το διάβα του καιρού,
στου άπειρου τ' απέραντα ερέβη.

Κουβέρτα εβένινη νυχτός και πέταγμα του νού,

των φύλλων αγκαλιά τον σαβανώνει
που γίνονται αλλόκοτη υπόσχεση κενού,

ο βρυχηθμός της μηχανής, παγώνει.

Ιδανική χορεύτρια σε χρόνια αντικρινά
ωδή συγγράφει στης ζωής την άκρη
της πρωτινής αντάμωσης φορά τα γιορτινά,
και άνθηρα στου άνεμου το δάκρυ.

Και ο χορός τους λέγεται το τάνγκο του καιρού
επιταχύνουνε κι η νύχτα φεύγει
ασπάζονται τις αστραπές, στην άκρη τ' ουρανού
κι η θαλπωρή της μοναξιάς τούς στέργει.

Οριακά, στα κόκκινα, ηχεί η μουσική
τετράχρονης στον παγωμένο δρόμο
βουνίσιο οδόστρωμα, των άστρων εθνική,
πια της ζωής του καταπάτησε το νόμο.

Ω! Πόσο τέλεια χορεύει κι είναι χθες,
μαέστρος, στροβιλίζεται στο χιόνι·
κι ακολουθεί του ουρανού, ιδανικές τροχιές
καθώς το πεπρωμένο του ανυψώνει.

Copyright 2015-01-16, G. Venetopoulos, All rights reserved

(Iambic 14/11 syllables verse)

Μαέστρος 

Το ρόδο

Το ρόδο

Το ρόδο στον καθρέφτη μου, αγκαθερή πορφύρα,

το χρώμα στάζει ρυθμικά, τους όρκους που δοθήκαν,

μοναχική σε διάσταση, πελάγου σημαντήρα,

με τις σταγόνες της βροχής, για πάντ' αγαπηθήκαν.

Περαστικοί οι άνεμοι από μακρυά φυσάνε,

πετούν με τα φαντάσματα σε δάση και λειμώνες,

στεφανωτά με χαιρετούν κι αθώρητα τραβάνε

για του Απρίλη τ' άβατα, ακάνθων αλγηδόνες.

Και αναγγέλλουν άταχτα αυτά που νύχτες φκιάσαν

με άμετρη την προσλαλιά από το περασμένα

για στίχους μόν' ανείπωτους, μάτια που δεν γελάσαν,

και του βοριά αναθήματα, πούν' της ψυχής ταγμένα.

Το πορφυρό του μήνυμα, σε νοητές διαστάσεις,

του σμήνους παίρνει τη μορφή, πτηνών που ταξιδεύουν,

γιατί όσων πέταξαν και πάν στα πέρατα της πλάσης,

τα σχέδια των δεκαοχτώ, για πάντα αληθεύουν.

Μοναχικό το φέγγος του, στο βάθος του καθρέφτη,

αργά περνά από τ' άνθηρα της νύχτας κι αλαργαίνει

σταγόνες ρέουν της βροχής, του σκοταδιού της ξέφτι,

στον αργαλειό τό μούχρωμα, η τρίτη μοίρα υφαίνει.

© 2015-04-10, G. Venetopoulos, All Rights Reserved

(Iambic decapentasyllabic verse)

Το Ρόδο 

Six empty shells

Six empty shells

The sun was blinding as she stared aside,
he walked the distance to adjoin his fate,
a swirling, laughing wind began to slide
and jokingly their lives to desecrate.

Despite the heat, he wore the tailored suit
of color black; beneath the Stetson's shade
his stare was sweeping the contacting butte,
with dusty ghosts to mime an odd charade.

Replacing the six empty shells he turned
to see her worried glance beyond the blooms,
that innocent, embellished unconcerned
the recklessness of braves aside their tombs.

The Smith and Wesson forty-fours, then, bucked,
she knew the blooming noon was ending fast
and nothingness neglected to obstruct
what fates adjudicated to recast.

She saw the copper shells to fall in dust;
monochromatic synthesis and hues
of sunset were blurring in the gust
that whirling sang their lonesomeness and blues.

Beyond the turnpike, where the roads converge
a flock of crows was messaging the tale,
the spinning wind was bringing up their dirge,
on the deserted Arizona trail.

© 2014-08-24, G. Venetopoulos, All Rights Reserved

(Iambic pentameter)

Six Empty Shells 

Her Soul, the Sea (The Ship)

 

Her Soul, the Sea (The Ship)

The shadows deigned in precise sequence
where skylines have conducted fore the ship,
its blackened sight to boss the thought and sense
of sailors that imagined its long trip.

The Northern wind was cutting like a knife,
injurious, its messages behowled,
equilibrating on the brink of life
of the foregone to seas, the thinking prowled.

The ship's black smoke ascended to the skies
from supercilious tall funnels, smog,
bestowing sacrificial offing size
to sovereign Gods that lived inside the fog.

The tidal and enshrouding foaming spills,-
advanced the dusk, advanced the bawling horn's
unearthly sounding out; the flowing rills
retracted in the sea its crying mourns.

In front of us, the ship's displacement thrilled
approaching, so, magnificent the moors;
Her Soul, the Sea, her eulogy instilled
inside our minds and souls, where faith adjures.

Pristine the sea, baptized the scene in depths
where psyches stay in canted-over keels,
deceptive were the reasoned-out percepts,
infused where catastrophe conceals.

The night descended when the ship's steel gaze
examined curious and measured me,
proposing wedlock and a fate of blaze,
my competence, demanding, in the sea.

Across the Straits, young lady Sadness kissed
with ripping cold my twenty years and eyes,
resembling Her Soul, the Sea, amidst
the Northern winds that howled and my demise.

© 10-15-2013 G. Venetopoulos, All Rights Reserved
(Iambic Pentameter)

Her Soul, The Sea (The Ship)